็นหน้าที่ของหลงเทียนอวี้
“จริงสิ เจ้าคิดจะทำอย่างไรกับเรื่องของหยุนจู๋?”
ชิงหูแย่งแก้วน้ำชามาจากหลินเมิ้งหยา ดื่มเข้าไปอึกใหญ่ ก่อนจะเอ่ยถาม
“ทำอย่างไร? ข้าขอถามเจ้าหน่อยว่าเจ้ารู้เรื่องนี้มาตั้งแต่ต้นแล้วใช่หรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาพูดพลางมองดูชาแก้วนั้นด้วยความเสียดาย
หวานเกินไป อีกทั้งเมื่อครู่เพิ่งจะมีแมลงวันตกลงไป
“ข้ารู้เพียงว่าผู้ชายที่ทอดทิ้งนางชื่อว่าคุณชายกูซู เจ้ารู้จักเขาหรือ?”
ชิงหูดื่มด่ำกับรสชาติหวานละมุนของน้ำชา เขาคิดว่าสายตาของหลินเมิ้งหยาที่กำลังจ้องมองมาคงเพราะเสียดายที่ชาแก้วนี้ตกเป็นของเขา
“อืม รู้จักสิ เขาเป็นอาจารย์ของข้า”
นางตอบเสียงเรียบเรื่อย
“อึก…อาจารย์ของเจ้า? ตาแก่มอมแมมคนนั้นน่ะหรือ? เป็นไปไม่ได้ ชื่อเสียงของคุณชายกูซูลือกระฉ่อนไปทั่วทั้งเมืองหลวง ข้าเองก็เคยได้ยินคำเล่าลือเรื่องความหล่อเหลาของเขา แล้วเขาจะกลายเป็นตาแก่คนนั้นได้อย่างไร?”
ชิงหูแสดงท่าทางไม่อยากเชื่อ หลินเมิ้งหยานึกว่าเขารู้แล้วว่าในแก้วชามีแมลงวันเสียอีก
“จะมีใครบ้างที่ไม่มีอดีต? แต่ที่ข้าเป็นห่วงในตอนนี้ก็คือหยุนจู๋ยังไม่ยอมละทิ้งอดีต ฉะนั้นนางจึงไม่ยอมเข้ารับการรักษาจากท่านอาจารย์ หรือพวกเราจะทำได้เพียงมองดูนางตายไปเช่นนี้?”
คิ้วของหลินเมิ้งหยาขมวดเข้าหากันแน่น เมื่อครู่ท่านอาจารย์ส่งคนมาแจ้งข่าวว่าหยุนจู๋อาจอยู่ได้อีกไม่นาน หากยังปล่อยให้พิษกระจายออกไป คาดว่านางจะต้องตายอย่างแน่นอน
อั
