ม่เป็นเช่นนั้น
คนทั้งหมดจึงจ้องมองทางประตูบานนั้นเขม็ง
เมื่อมีชิงหูเป็นเทพเจ้าอารักขาประตู จึงไม่มีใครย่างกรายเข้าไปได้
“โอ๊ย…”
เสียงกรีดร้องเพราะความทรมานดังขึ้น ตอนแรกชิงหูคิดอยากเข้าไปข้างใน ทว่าเสียงตะคอกเย็นชาของหลินเมิ้งหยากลับดังออกมาก่อน
“ห้ามใครเข้ามา! ป๋ายจี จงไปเตรียมน้ำอุ่นกับผ้าสะอาดให้ข้า”
แม้เสียงของหลินเมิ้งหยาจะดังกังวาน แต่กลับสงบนิ่ง
ดูเหมือนนางจะไม่ได้เป็นอะไร
ป๋ายจีรีบร้อนไปเตรียมตามคำสั่ง ชิงหูคิดจะนำเข้าไปให้ ทว่าหลินเมิ้งหยากลับยื่นมือทั้งสองข้างออกมา มิยอมให้เข้าไป
สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ประตูอีกครั้ง พวกเขาอยากจะพังมันเข้าไปเหลือเกิน
ทว่าภายในกลับไร้เสียงของการเคลื่อนไหว
คนในสวนเสมือนมดที่กำลังไต่อยู่บนกระทะร้อนฉ่า
“ข้าทำเอง เจ้าพักสักหน่อยเถิด”
หยุนจู๋ส่งเสียงอู้อี้เพราะความรู้สึกผิด
นั่งพิงเก้าอี้ หยุนจู๋ที่เพิ่งทำการรักษาเสร็จถูกผ้าสีขาวพันใบหน้าเอาไว้ประหนึ่งมัมมี่
“เจ้าพักสักหน่อยเถิด ข้าไม่อยากให้เจ้าทำยาทั้งหมดในห้องข้าแตกหรอกนะ”
