หลงเทียนอวี้ถูกเย่และหลินจงอวี้พาตัวออกไป มิรู้ว่าเพราะจงใจหรือไม่ทันระวัง หลินเมิ้งหยาเห็นเสี่ยวอวี้ผลักศีรษะของหลงเทียนอวี้ให้กระแทกกับขอบประตู
ฟาดเข้าอย่างรุนแรง คาดว่าจะต้องเจ็บมากอย่างแน่นอน
“นายหญิง พวกเราอย่าอยู่ที่นี่อีกต่อไปเลยนะเจ้าคะ”
ป๋ายจื่ออยู่กับหลินเมิ้งหยามานาน แม้ว่านางจะมีอุปนิสัยเหมือนเด็ก แต่ถึงกระนั้นก็เป็นห่วงหลินเมิ้งหยาที่สุด
ดวงตากลมโตรื้นไปด้วยน้ำตา มองนายหญิงของตนเองด้วยท่าทางน่าสงสาร
“นั่นสิเจ้าคะ แม้สวนของพวกเราจะไม่ใหญ่เท่าที่นี่ แต่ก็สะดวกสบาย นายหญิง พวกเรายังทำงานด้วยลำแข้งของตนเองได้นะเจ้าคะ”
แม้แต่ป๋ายจีที่สุขุมรอบคอบที่สุดยังอดที่จะเจ็บปวดใจไม่ได้
พวกนางรู้จักหลินเมิ้งหยาดี หากเมื่อครู่ถูกหลงเทียนอวี้ทำมิดีมิร้ายเข้าจริงๆ ล่ะก็
เช่นนั้นคงไม่มีโอกาสกลับมาเป็นเหมือนเดิม เมื่อถึงเวลานั้น ไม่รู้ว่าหลินเมิ้งหยาจะเปลี่ยนไปเช่นไร
“ข้ารู้ว่าทุกคนเป็นห่วงข้า แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา”
หลินเมิ้งหยาสงบนิ่งลงแล้ว ร่างของนางคลุมไว้ด้วยผ้าห่มจนเหลือแต่เพียงศีรษะเท่านั้น
เหตุใดร่างกายของหลงเทียนอวี้จึงมียาปลุกกำหนัด?
“เอาล่ะ พวกเจ้าออกไปก่อน ข้ามีเรื่องต้องคุยกับชิงหู”
สาวใช้ทั้งสี่ลังเลก่อนจะออกไปจากห้องแต่โดยดี จากนั้นพวกนางเริ่มปรึกษากันว่าจะผลัดกันมานอนเฝ้าหน้าประตูห้องหลินเมิ้งหยา
“มีอะไร? จะให้ข้าไปฆ่าไอ้อ๋องบ้านั่นหรือทำให้เขาสูญพันธุ์? เจ้าบอกมาได้เลย”
สี
