หน้าแววตาของชิงหูเปี่ยมไปด้วยความโกรธแค้น
กล้าทำเช่นนั้นกับเจ้าเด็กน้อยของเขาอย่างนั้นหรือ ต่อให้ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โตแน่
หลินเมิ้งหยามองเขาด้วยแววตาประหลาดใจ สุดท้ายเลือกที่จะส่ายหน้า
“เขาถูกวางยา แม้คนภายนอกจะดูไม่ออก แต่ไม่มีทางที่จะปิดบังสายตาของเจ้าได้ใช่หรือไม่?”
ชิงหูเก็บงำสายตาอำมหิตเอาไว้ ก่อนจะพยักหน้าอย่างไม่อยากจะยอมรับ
“ข้าได้กลิ่นดอกเมิ่งหลัวบนร่างของเขา เจ้ารู้หรือไม่ว่ามียาชนิดใดนำมาผสมเป็นยาปลุกกำหนัดชนิดนี้ได้?”
ดอกเมิ่งหลัว เคยได้ยินมาว่ามีอยู่ทางตอนเหนือ
สาเหตุที่หลงเทียนอวี้ควบคุมตัวเองไม่ได้ก็เพราะฤทธิ์ของยาแผ่ซ่านอย่างรวดเร็วในร่างกายของเขา
เมื่อได้ยินชื่อนี้ ร่างกายของชิงหูสั่นเล็กน้อย ร่องรอยของความรังเกียจปรากฏในดวงตา
สุดท้ายแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง
“ดอกเมิ่งหลัวพบเห็นได้น้อยมาก เหตุเพราะมีฤทธิ์รุนแรง ดังนั้นจึงถูกมอบให้กับพวกเชื้อพระวงศ์”
เสียงของชิงหูเจือความขยะแขยง
พวกคนในราชวงศ์ ฉากหน้าแสดงให้เห็นว่าเป็นพวกน่าเลื่อมใส
แต่ในความเป็นจริงแล้ว พวกเขายอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ตนเองต้องการ
หากมิใช่เพราะคนเหล่านั้น เขาคงไม่กลายเป็นเช่นนี้
“เชื้อพระวงศ์?”
หลินเมิ้งหยาตกอยู่ในภวังค์ หากยาชนิดนี้ใช้กันในหมู่เชื้อพระวงศ์ เช่นนั้นในวังแห่งนี้ก็มีเพียง “นาง” เท่านั้นที่จะมีได้
ทว่าหากฤทธิ์ของยาแตกซ่านในร่างขึ้นมา นางไม่กลัวว่าจะเกิดอันตรายต่อชีวิตของลูก
