ชายตนเองเลยอย่างนั้นหรือ?
“ถูกต้อง เหตุเพราะมีราคาแพงและหาได้ยาก เช่นนั้นคนที่จะครอบครองได้มีเพียงพระญาติสนิทเท่านั้น คนที่ใช้กับอ๋องอวี้ได้จะต้องเลือดเย็นเป็นอย่างมาก หากยาออกฤทธิ์เต็มที่ ไม่ตายก็คงพิการ ความทรมานที่ได้รับจะยิ่งเจ็บปวดมากกว่าความตายเสียอีก!”
หลินเมิ้งหยารู้เรื่องนี้ดี ข้อมูลในสมองบอกรายละเอียดเอาไว้อย่างชัดเจน
หากใช้ยาชนิดนี้ในปริมาณมาก ยาจะออกฤทธิ์ทำให้เลือดออกตามจุดต่างๆ ของร่างกายจนตาย
“ชิงหู เจ้าช่วยข้าไปตรวจสอบที่ตำหนักหยาเสวียนได้หรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด สิ่งเดียวที่ทำได้คือการตรวจสอบให้แน่ใจว่าพระสนมเต๋อเฟยเป็นผู้วางยาหรือไม่
“ข้าไม่ไป!”
ชิงหูอาละวาด ไอ้บ้านั่นเกือบข่มขืนเจ้าเด็กน้อยแล้ว
แค่เขาไม่ฆ่าหลงเทียนอวี้จนตายก็เป็นบุญแล้ว
ตอนนี้ยังคิดจะให้เขาช่วยหลงเทียนอวี้อีก ฝันไปเถอะ!
“ข้ารู้ว่าเจ้าเอ็นดูข้ามาก แต่เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนใจดีขนาดนั้นเชียวหรือ?”
ชิงหูกวาดตาขึ้นลงมองดูร่างเจ้าเด็กน้อย ราวกับว่ากำลังสำรวจว่าหลินเมิ้งหยาเสียหายตรงไหนหรือไม่
โดนเล่นงานขนาดนี้ นางจะต้องไม่ยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปง่ายๆ อย่างแน่นอน
ยกมือป้องใบหูของเขา ก่อนจะส่งเสียงกระซิบกระซาบ
ดวงตาของชิงหูเปล่งประกายไปด้วยความเจ้าเล่ห์ เขาจ้องมองหลินเมิ้งหยา
“เอาแบบนี้แหละ รอข้าประเดี๋ยวหนึ่ง ข้าจะรีบไปหาหลักฐานมาให้เจ้า”
เหตุเพราะเป็นเรื่องที่ทำให้หลงเทียนอวี้ต้องรู้สึกกล้ำกลืน ฉะนั้
