ิ่งอันตรายมากกว่าเดิม
ฉะนั้นมีเพียงท่านอาจารย์เท่านั้นที่ช่วยได้
“ได้ คงไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้แล้ว”
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หยุนจู๋ดูกระตือรือร้นกับการคืนรูปลักษณ์บนใบหน้ามากเป็นพิเศษ
หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด ก่อนจะตัดสินใจพาหยุนจู๋ไปพบอาจารย์
“เจ้ารอข้าสักประเดี๋ยว ข้าเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วจะพาเจ้าไป”
ภายในคุกลับใต้ดินของจวนอวี้ หลงเทียนอวี้ที่ถูกตีจนสลบค่อยๆ ฟื้นคืนสติเพียงลืมตาขึ้นมาก็ได้เห็นสายตาเป็นกังวลของเย่ขณะที่คิดจะลุกขึ้น แขนขาทั้งสี่รู้สึกเจ็บปวดจนไร้เรี่ยวแรง“ข้า…เป็นอะไรไป?”หลงเทียนอวี้เอ่ยถามเสียงแหบพร่า เขาจำไม่ได้เลยแม้แต่น้อยว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น“เจ้า? เมื่อครู่เจ้าถูกสัตว์ร้ายครอบงำและทำเรื่องที่แม้แต่สวรรค์ยังมิอาจให้อภัยลงไป ตอนนี้ยังจะแกล้งทำเป็นความจำเสื่อมอีกหรือ”เสียงตำหนิอย่างเย็นชาดังขึ้น เย่พยุงร่างหลงเทียนอวี้ให้ลุกขึ้นนั่งด้านข้าง หลินจงอวี้ส่งสายตาอาฆาตมาทางเขาเรื่องที่เขาจำได้เมื่อครู่คือหลังจากดื่มถั่วเขียวต้มน้ำตาล จู่ๆ ร่างกายของเขาก็ร้อนรุ่มขึ้นมาจากนั้น เจียงหรูฉินเข้ามาหา ต่อจากนั้น….ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก“เมื่อครู่ข้าทำอะไรลงไป?”เอ่ยถามเย่ ทว่าอีกฝ่ายกลับส่ายหน้าหลงเทียนอวี้ยิ่งสงสัย แต่สิ่งที่เขาได้เห็นคือใบหน้าบิดเบี้ยวเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันของหลินจงอวี้คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น ตกลงเขาทำอะไรลงไป?“พระองค์ไม่ได้ทำอะไรทั้งสิ้น ก็แค่ทุบดอกไม้ต้นหญ้าทิ้
