แน่นอนว่านี่ไม่ใช่อาการของคนปกติ“หลบไป ห้ามแตะต้องเจ้านายของข้า”เสียงของเย่ดังขึ้น เขารีบวิ่งมาขวางหน้าหลงเทียนอวี้ ก่อนจะพยายามพยุงร่างหลงเทียนอวี้ขึ้นมาหลินเมิ้งหยาเห็นว่าแขนขวาของเขาไม่อาจใช้การได้หันไปมองทางชิงหู สายตาเย็นยะเยือกจับจ้องไปทางเย่ด้วยความโกรธแค้น นางเข้าใจได้ในทันที“ป๋ายจื่อ ไปช่วยหน่อยเถิด”แม้จะไม่ยินยอม ทว่าป๋ายจื่อยังคงเชื่อฟังหลินเมิ้งหยา นางจึงรีบพุ่งตัวเข้าไปหลินจงอวี้ถอนหายใจ ก่อนจะจับตัวป๋ายจื่อหลบ“ข้าทำเองดีกว่า หากเขาตื่นแล้ว ข้าต้องการคำอธิบายจากเขา!”
สีของท้องฟ้ามืดมิดลง หลินเมิ้งหยาอาบน้ำเสร็จแล้วจึงเข้ามานั่งที่ข้างหน้าต่าง มองดูดวงดาวบนท้องฟ้า
ทันทีที่ฟ้ามืด ท่านพี่ส่งคนมาแจ้งข่าวว่าอีกครึ่งเดือนกองทหารแนวหน้าจะกลับมาถึงเมืองหลวง
ยิ่งไปกว่านั้น พี่ชายยังส่งของขวัญมาให้กับนางด้วย
นางเอี้ยวตัวเอื้อมหยิบกล่องไม้กล่องหนึ่งมาจากโต๊ะเครื่องแป้ง
เปิดออกเบาช้าๆ ด้านในคือมีดเล่มเล็กเล่มหนึ่ง
ปลายมีดแหลมคมใส่ไว้ในซองหนัง ด้ามมีดประดับไว้ซึ่งอัญมณีล้ำค่า
เมื่อลองถือดู ช่างเหมาะมือยิ่งนัก
ดีจริงๆ ท่านพี่คงรู้ว่าตอนนี้สิ่งที่นางต้องการที่สุดคืออะไร
จู่ๆ เสียงหอบหายใจหนักหน่วงพลันดังขึ้นข้างหู
หลินเมิ้งหยาตกตะลึง หันปลายมีดไปทางคนผู้นั้น
“ท่านอ๋อง? เหตุใดจึงเป็นท่าน?”
สมองพลันปรากฏรายชื่อยาพิษกว่าร้อยชนิด
สวรรค์โปรด ตัวยาเหล่านั้นล้วนมีราคามหาศาล
เหตุใดจึงนำมาปรุ
