งยาปลุกกำหนัดเช่นนี้เล่า?
คนพวกนี้ทำเสียของหมด!
หลงเทียนอวี้รู้สึกทรมานมาก ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ น่ากลัวยิ่งกว่าภูตผี
ใบหน้าบิดเบี้ยว สติสัมปชัญญะขาดสะบั้น
สูดลมหายใจหนักหน่วง ไอร้อนถูกขับออกมาจากลมหายใจ
บ้าชะมัด! เขาไม่ควรกินมันเข้าไป
เขาควรจะรู้ว่าหมู่เฟยไม่มีทางยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ
ผลปรากฏว่า ทันทีที่ยาออกฤทธิ์ เจียงหรูฉินก็ปรากฏตัวออกมา
พวกหลินขุยมัวกินข้าวอยู่อย่างนั้นหรือ?
เหตุใดจึงห้ามผู้หญิงเพียงคนเดียวเอาไว้ไม่ได้
ไม่แม้แต่จะเสียเวลาครุ่นคิด เขาทิ้งเจียงหรูฉินเอาไว้ พยายามสงบสติอารมณ์ ก่อนจะรีบวิ่งมาที่ตำหนักของหลินเมิ้งหยา
ตอนนี้เขาถูกฤทธิ์ยาเล่นงานจนแทบจะสิ้นสติ
“ช่วยข้า…ถอนยา…”
คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น เขาไม่อยากถูกยาพิษควบคุม
“เพคะ หม่อมฉันจะรีบหาวิธี”
เขาถูกวางยา? ไม่ได้ ยาชนิดนี้รุนแรงมาก หากปล่อยเอาไว้แล้วล่ะก็ บางทีหลงเทียนอวี้อาจกลายเป็นคนพิการ
อาบน้ำเย็น? ที่นี่มีน้ำเย็นเสียที่ไหน
หลินเมิ้งหยารีบหมุนตัว ค้นหายาพิษที่มักจะพกติดตัว
ทว่าไม่มียาใดที่จะสามารถถอนพิษได้เลย
ยาเริ่มออกฤทธิ์ไปทั่วทั้งร่างของหลงเทียนอวี้
สายตาจ้องมองร่างบางตรงหน้า หัวใจของเขาเปล่งประกายดั่งแมวที่กำลังมีความหวัง
เสียงโห่ร้องดังขึ้นในหัวใจของเขาไม่หยุด
นางคือชายาของเขา การถอนพิษก็คือหน้าที่ของนางมิใช่หรือ?
หากนางกลายเป็นคนของเขาจริงๆ เช่นนั้นนางจะไม่จากไปใช่หรือไม่
หลินเมิ้งหยาที่กำลังเปิดตู้อยู่
