นั้น จู่ๆ ก็ตกอยู่วงแขนร้อนรุ่มดั่งไฟ
แย่แล้ว หลงเทียนอวี้คุมสติไม่อยู่แล้ว
นางหมุนตัว ขณะที่คิดจะบอกให้เขาอดทน ริมฝีปากร้อนฉ่าประกบลงบนริมฝีปากของนาง
ลมหายใจของเขารินรดบนใบหน้า
หลินเมิ้งหยารู้สึกราวกับว่าท้องฟ้ากำลังหมุนติ้ว
มันมิใช่การจูบ แต่เป็นเพียงความต้องการอยากที่จะครอบครองของผู้ชายเท่านั้น
คิ้วของหลินเมิ้งหยาขมวดเข้าหากันแน่น มือเล็กทุบอกของหลงเทียนอวี้ แต่นางกลับพบว่ามันไร้ประโยชน์
“ปล่อย…ปล่อยข้า”
นางทั้งตื่นตระหนกและตกใจ แววตาฉายชัดถึงความหวาดกลัว
ไม่ จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้!
นางพยายามดิ้นหนี แต่กลับกลายเป็นการกระตุ้นสัตว์ร้ายในกายของหลงเทียนอวี้
สัญชาตญาณดิบเข้ามาครอบงำอย่างมิอาจหยุดยั้ง
ขณะที่นางส่งเสียงกรีดร้อง หลงเทียนอวี้ก็ถูกตีจนสลบไป
“เจ้าเด็กน้อย เจ้าเด็กน้อยเป็นอะไรหรือไม่?”
ใบหน้าของชิงหูปรากฏตรงหน้า สีหน้าเป็นกังวล อีกทั้งยังมีบาดแผลอยู่บนใบหน้า
เขาพยาพยามสู้กับเย่สุดชีวิตกว่าจะเข้ามาที่นี่ได้
เขาคิดไม่ถึงเลยว่าหลงเทียนอวี้จะทำกับเจ้าเด็กน้อยเช่นนี้
“ชิงหู..ชิงหู..เขาน่ากลัวเหลือเกิน…ข้ากลัว”
เสื้อผ้าถูกหลงเทียนอวี้ฉีกจนขาดวิ่น
เสียงกรีดร้องเพราะความตื่นตระหนกของนางปลุกทุกคนในตำหนักจนตื่น
ชิงหูเจ็บปวดใจยิ่งนัก อุ้มหลินเมิ้งหยาลงมาจากเตียง
ร่างกายของนางสั่นเทิ้ม เห็นได้ชัดว่านางกำลังหวาดผวา
“นายหญิง นายหญิงเป็นอะไรหรือเจ้าคะ?”
สาวใช้ทั้งสี่วิ่งเข้ามาพร้อมใบห
