น้าเปื้อนน้ำตา
เมื่อครู่ หากมิใช่เพราะชิงหูสู้กับเย่สุดชีวิต เกรงว่าป่านนี้หลินเมิ้งหยาคง….
คนทั้งตำหนักล้วนรู้ดีว่าหลินเมิ้งหยากับหลงเทียนอวี้มิใช่สามีภรรยากันจริงๆ
แม้ว่าพวกนางจะชื่นชอบหลงเทียนอวี้เวลาอยู่กับนายหญิง ทว่าคราวนี้หลงเทียนอวี้ทำเกินไป
“ข้าไม่เป็นไร พวกเจ้ารีบพาท่านอ๋องไปหาอาจารย์เถิด เขาถูกวางยา”
หัวใจยังคงสั่นไหวเพราะความตกใจ
ทว่าหลินเมิ้งหยาไม่อยากให้หลงเทียนอวี้ได้รับบาดเจ็บ
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้ยังมิอาจโทษเขาได้
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางซุกตัวเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของป๋ายจี ร่างกายยังคงสั่นเทิ้ม
“ปล่อยให้ไอ้คนสารเลวเช่นนี้ตายไปเลยเถิด”
คิ้วของเสี่ยวอวี้ขมวดเข้าหากัน ฟันขบเข้าหากันแน่น
“ไม่ได้ เขาถูกวางยาจริงๆ เขาหาได้ตั้งใจไม่ เสี่ยวอวี้ เจ้าอย่าบุ่มบ่าม”
สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ร่างของหลงเทียนอวี้
ดวงตาของเขาปิดสนิท ทว่าคิ้วกลับขมวดเข้าหากันแน่น ราวกับว่ากำลังทรมานเป็นอย่างมาก
ใบหน้าหล่อเหลามีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย
แน่นอนว่านี่ไม่ใช่อาการของคนปกติ
“หลบไป ห้ามแตะต้องเจ้านายของข้า”
เสียงของเย่ดังขึ้น เขารีบวิ่งมาขวางหน้าหลงเทียนอวี้ ก่อนจะพยายามพยุงร่างหลงเทียนอวี้ขึ้นมา
หลินเมิ้งหยาเห็นว่าแขนขวาของเขาไม่อาจใช้การได้
หันไปมองทางชิงหู สายตาเย็นยะเยือกจับจ้องไปทางเย่ด้วยความโกรธแค้น นางเข้าใจได้ในทันที
“ป๋ายจื่อ ไปช่วยหน่อยเถิด”
แม้จะไม่ยินยอม ทว่าป๋ายจื่อยังคงเชื่อฟัง
