ลังจากกลับมาจากวังในคราวนี้ทุกครั้งที่เขาไปถวายคำนับ หมู่เฟยมักบ่นว่าหลินเมิ้งหยาไม่เคารพนางส่วนเจียงหรูฉินเป็นคนกตัญญูรู้คุณและกิริยามารยาทเรียบร้อยบางทีอาจเพราะการจากไปของน้าจิ่นเยว่ทำให้หมู่เฟยเสียใจกระมัง“ท่านอ๋อง หนู่ปี้ได้รับคำสั่งจากพระสนมเต๋อเฟยให้นำถั่วเขียวต้มน้ำตาลมาถวายเพคะ”ด้านนอก จู่ๆ เสียงของน้าจิ้งเยว่ก็ดังขึ้นนับตั้งแต่วันที่น้าจิ่นเยว่จากไป ข้างกายของหมู่เฟยมีเพียงน้าจิ้งเยว่ที่คอยดูแลแม้น้าจิ้งเยว่จะมิใช่คนชอบยิ้มหรือช่างเจรจา แต่ถึงกระนั้นนางก็เป็นคนเก่าคนแก่ของหมู่เฟย หลงเทียนอวี้จึงรู้สึกเคารพนางไม่น้อย“ลำบากท่านน้าแล้ว ข้าจะกินเดี๋ยวนี้”น้าจิ้งเยว่พยักหน้า แสดงท่าทางอึกๆ อักๆ ขณะมองดูหลงเทียนอวี้“ท่านน้ามีอะไรหรือ?”หลงเทียนอวี้เงยหน้า มองดูจิ้งเยว่พลางเอ่ยถาม“ท่านอ๋อง อย่าหาว่าหนู่ปี้พูดมากเลยนะเจ้าคะ พระองค์ตกลงเรื่องตบแต่งกับคุณหนูเจียงตามพระประสงค์ของพระสนมเต๋อเฟยเถิดเจ้าค่ะ คนสนิทย่อมดีกว่าคนไกลตัวมิใช่หรือ?”สายตาที่มองทางจิ้งเยว่เปลี่ยนไป“เรื่องนี้ข้ามีคำตอบอยู่แล้ว หากหมู่เฟยส่งท่านมาโน้มน้าวข้า ข้าเห็นว่าไม่จำเป็น”มองดูท่าทางมั่นคงของหลงเทียนอวี้ จิ้งเยว่ส่ายหน้า ก่อนจะออกจากห้องอ่านหนังสือไปวางเอกสารในมือลง มองดูถ้วยถั่วเขียวต้มน้ำตาล จมูกสูดกลิ่นหอมหวานที่โชยออกมา กลิ่นนี้คล้ายกับรสมือของน้าจิ่นเยว่เหลือเกินสีของท้องฟ้ามืดมิดลง หลินเมิ้งหยาอาบน้ำเสร็
