ธิ์ยาเล่นงานจนแทบจะสิ้นสติ“ช่วยข้า…ถอนยา…”คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น เขาไม่อยากถูกยาพิษควบคุม“เพคะ หม่อมฉันจะรีบหาวิธี”เขาถูกวางยา? ไม่ได้ ยาชนิดนี้รุนแรงมาก หากปล่อยเอาไว้แล้วล่ะก็ บางทีหลงเทียนอวี้อาจกลายเป็นคนพิการอาบน้ำเย็น? ที่นี่มีน้ำเย็นเสียที่ไหนหลินเมิ้งหยารีบหมุนตัว ค้นหายาพิษที่มักจะพกติดตัวทว่าไม่มียาใดที่จะสามารถถอนพิษได้เลยยาเริ่มออกฤทธิ์ไปทั่วทั้งร่างของหลงเทียนอวี้สายตาจ้องมองร่างบางตรงหน้า หัวใจของเขาเปล่งประกายดั่งแมวที่กำลังมีความหวังเสียงโห่ร้องดังขึ้นในหัวใจของเขาไม่หยุดนางคือชายาของเขา การถอนพิษก็คือหน้าที่ของนางมิใช่หรือ?หากนางกลายเป็นคนของเขาจริงๆ เช่นนั้นนางจะไม่จากไปใช่หรือไม่หลินเมิ้งหยาที่กำลังเปิดตู้อยู่นั้น จู่ๆ ก็ตกอยู่วงแขนร้อนรุ่มดั่งไฟแย่แล้ว หลงเทียนอวี้คุมสติไม่อยู่แล้วนางหมุนตัว ขณะที่คิดจะบอกให้เขาอดทน ริมฝีปากร้อนฉ่าประกบลงบนริมฝีปากของนางลมหายใจของเขารินรดบนใบหน้าหลินเมิ้งหยารู้สึกราวกับว่าท้องฟ้ากำลังหมุนติ้วมันมิใช่การจูบ แต่เป็นเพียงความต้องการอยากที่จะครอบครองของผู้ชายเท่านั้นคิ้วของหลินเมิ้งหยาขมวดเข้าหากันแน่น มือเล็กทุบอกของหลงเทียนอวี้ แต่นางกลับพบว่ามันไร้ประโยชน์“ปล่อย…ปล่อยข้า”นางทั้งตื่นตระหนกและตกใจ แววตาฉายชัดถึงความหวาดกลัวไม่ จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้!นางพยายามดิ้นหนี แต่กลับกลายเป็นการกระตุ้นสัตว์ร้ายในกายของหลงเทียนอวี้สัญชาตญาณ
