ดิบเข้ามาครอบงำอย่างมิอาจหยุดยั้งขณะที่นางส่งเสียงกรีดร้อง หลงเทียนอวี้ก็ถูกตีจนสลบไป“เจ้าเด็กน้อย เจ้าเด็กน้อยเป็นอะไรหรือไม่?”ใบหน้าของชิงหูปรากฏตรงหน้า สีหน้าเป็นกังวล อีกทั้งยังมีบาดแผลอยู่บนใบหน้าเขาพยาพยามสู้กับเย่สุดชีวิตกว่าจะเข้ามาที่นี่ได้เขาคิดไม่ถึงเลยว่าหลงเทียนอวี้จะทำกับเจ้าเด็กน้อยเช่นนี้“ชิงหู..ชิงหู..เขาน่ากลัวเหลือเกิน…ข้ากลัว”เสื้อผ้าถูกหลงเทียนอวี้ฉีกจนขาดวิ่นเสียงกรีดร้องเพราะความตื่นตระหนกของนางปลุกทุกคนในตำหนักจนตื่นชิงหูเจ็บปวดใจยิ่งนัก อุ้มหลินเมิ้งหยาลงมาจากเตียงร่างกายของนางสั่นเทิ้ม เห็นได้ชัดว่านางกำลังหวาดผวา“นายหญิง นายหญิงเป็นอะไรหรือเจ้าคะ?”สาวใช้ทั้งสี่วิ่งเข้ามาพร้อมใบหน้าเปื้อนน้ำตาเมื่อครู่ หากมิใช่เพราะชิงหูสู้กับเย่สุดชีวิต เกรงว่าป่านนี้หลินเมิ้งหยาคง….คนทั้งตำหนักล้วนรู้ดีว่าหลินเมิ้งหยากับหลงเทียนอวี้มิใช่สามีภรรยากันจริงๆแม้ว่าพวกนางจะชื่นชอบหลงเทียนอวี้เวลาอยู่กับนายหญิง ทว่าคราวนี้หลงเทียนอวี้ทำเกินไป“ข้าไม่เป็นไร พวกเจ้ารีบพาท่านอ๋องไปหาอาจารย์เถิด เขาถูกวางยา”หัวใจยังคงสั่นไหวเพราะความตกใจทว่าหลินเมิ้งหยาไม่อยากให้หลงเทียนอวี้ได้รับบาดเจ็บยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้ยังมิอาจโทษเขาได้ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางซุกตัวเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของป๋ายจี ร่างกายยังคงสั่นเทิ้ม“ปล่อยให้ไอ้คนสารเลวเช่นนี้ตายไปเลยเถิด”คิ้วของเสี่ยวอวี้ขมวดเข้าหากัน ฟันขบเข้า
