หากันแน่น“ไม่ได้ เขาถูกวางยาจริงๆ เขาหาได้ตั้งใจไม่ เสี่ยวอวี้ เจ้าอย่าบุ่มบ่าม”สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ร่างของหลงเทียนอวี้ดวงตาของเขาปิดสนิท ทว่าคิ้วกลับขมวดเข้าหากันแน่น ราวกับว่ากำลังทรมานเป็นอย่างมากใบหน้าหล่อเหลามีเลือดซึมออกมาเล็กน้อยแน่นอนว่านี่ไม่ใช่อาการของคนปกติ“หลบไป ห้ามแตะต้องเจ้านายของข้า”เสียงของเย่ดังขึ้น เขารีบวิ่งมาขวางหน้าหลงเทียนอวี้ ก่อนจะพยายามพยุงร่างหลงเทียนอวี้ขึ้นมาหลินเมิ้งหยาเห็นว่าแขนขวาของเขาไม่อาจใช้การได้หันไปมองทางชิงหู สายตาเย็นยะเยือกจับจ้องไปทางเย่ด้วยความโกรธแค้น นางเข้าใจได้ในทันที“ป๋ายจื่อ ไปช่วยหน่อยเถิด”แม้จะไม่ยินยอม ทว่าป๋ายจื่อยังคงเชื่อฟังหลินเมิ้งหยา นางจึงรีบพุ่งตัวเข้าไปหลินจงอวี้ถอนหายใจ ก่อนจะจับตัวป๋ายจื่อหลบ“ข้าทำเองดีกว่า หากเขาตื่นแล้ว ข้าต้องการคำอธิบายจากเขา!”
หลงเทียนอวี้นั่งอยู่ในห้องอ่านหนังสือ หัวใจว้าวุ่น
เขาคิดไม่ถึงเลยว่าเจียงหรูฉินจะไร้ยางอายได้ขนาดนี้
ดูเหมือนเขาต้องคิดหาวิธีขับไล่ผู้หญิงคนนี้ออกไป
แต่สิ่งหนึ่งที่เขายังไม่เข้าใจก็คือเพราะเหตุใดหมู่เฟยจึงเปลี่ยนไปหลังจากกลับมาจากวังในคราวนี้
ทุกครั้งที่เขาไปถวายคำนับ หมู่เฟยมักบ่นว่าหลินเมิ้งหยาไม่เคารพนาง
ส่วนเจียงหรูฉินเป็นคนกตัญญูรู้คุณและกิริยามารยาทเรียบร้อย
บางทีอาจเพราะการจากไปของน้าจิ่นเยว่ทำให้หมู่เฟยเสียใจกระมัง
“ท่านอ๋อง หนู่ปี้ได้รับคำสั่งจากพระสนมเต๋อเฟยใ
