ี่เป็นแบบนี้ อาจพูดได้ว่าเกลียดเลยด้วยซ้ำ
“ออกไป”
หยิบป้ายแขวนเอวที่มือของนางมาแขวนเอวของตนเองเอาไว้
เสื้อผ้าชุดนี้เป็นของเขา แม้แต่ป้ายแขวนเอวเองก็เป็นของเขา
เจียงหรูฉินแอบเข้าไปในห้องของเขาตอนที่เขาไม่อยู่
น่ารังเกียจเหลือเกิน
“ต่อจากนี้ไป หากข้าไม่อนุญาต ห้ามเข้าไปในห้องของข้าเด็ดขาด”
น้ำเสียงเย็นชาจนเจียงหรูฉินหวาดผวา
ต่อให้นางใสซื่อไร้เดียงสาอย่างไร นางก็ฟังออกว่ามีความรู้สึกรังเกียจปะปนอยู่ในน้ำเสียง
“ท่านพี่ ข้าเพียงแค่ชอบท่านเท่านั้น เพราะเหตุใด…เพราะเหตุใดท่านจึงไม่ชอบข้า?”
เจียงหรูฉินอดทนต่อไปไม่ไหว นางร้องไห้แล้วตะโกนตัดพ้อ
ทว่า หลงเทียนอวี้กลับตอบโดยไม่หันหน้ากลับมา
“เจ้าไม่มีค่าพอ”
นับตั้งแต่วันที่เจียงหรูฉินสั่งให้ซิ่งเอ๋อร์ใส่ร้ายหลินเมิ้งหยา นางมิใช่น้องสาวคนเดิมที่หลงเทียนอวี้รู้จักอีกต่อไป
แม้หลินเมิ้งหยาจะโหดเหี้ยมอำมหิตแต่นางเป็นคนมีความยุติธรรม มีความรักและเมตตา
เจียงหรูฉินเพียงแค่อยากได้ตำแหน่งชายาอวี้เพื่อสร้างความมั่นคงให้กับตนเองแต่เพียงเท่านั้น
ต่างกับหลินเมิ้งหยา นางพยายามสุดชีวิตเพื่อจะผลักตำแหน่งนี้ออกไป
แปลกเหลือเกิน เหตุใดหยดน้ำตาของนางในตอนนั้นจึงทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดถึงขนาดนี้?
“พวกเจ้า! น่ารำคาญเกินไปแล้ว”ภายในตำหนักหลิวซิน มือทั้งสองข้างของชิงหูและหลินจงอวี้จับอ่างน้ำบนศีรษะ กระพริบตาปริบๆ อย่างน่าสงสารขณะมองทางหลินเมิ้งหยา“เสี่ยวป๋าย เสือน้อย พวก
