เจ้าจงช่วยข้าจับตามองพวกเขาเอาไว้ ห้ามมิให้ขยับเป็นอันขาด”สัตว์เลี้ยงทั้งสองโตขึ้นกว่าเดิมมาก สัญชาตญาณเพิ่มมากขึ้น สายตาจับจ้องไม่ไหวติง“พี่สาว ข้ากับชิงหูเพียงแค่คิดว่าเจ้านั่นไม่ควรมารังแกท่านแต่เพียงเท่านั้น”หลินจงอวี้มองทางหลินเมิ้งหยาด้วยท่าทางเศร้าสร้อย ทว่าชิงหูกระพริบตาปริบๆ มุมปากเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ขณะมองทางหลินเมิ้งหยา“ข้ารู้ว่าพวกเจ้าหวังดี แต่บางเรื่องก็มิควรบุ่มบ่ามเช่นนั้น ยิ่งไปกว่านั้น เขามิได้กลั่นแกล้งข้า ข้าเพียงแต่โวยวายใส่เขาเท่านั้น”นางจะตำหนิทั้งสองได้อย่างไร?นับตั้งแต่วันที่มาอยู่ที่นี่ ชิงหูกับหลินจงอวี้ดีต่อนางเสมอมาแม้ทั้งสองมักจะสร้างความประหลาดใจให้ปวดหัวอยู่เรื่อยก็ตาม“เอาล่ะ ไม่ลงโทษพวกเจ้าแล้วก็ได้ ข้าจะนำเสื้อผ้าไปคืน พวกเจ้าจงอยู่ที่นี่ เสี่ยวป๋าย เสือน้อย จับตามองพวกเขาให้ดี”ชิงหูกับหลินจงอวี้ถลึงตาใส่สัตว์เลี้ยงทั้งสองอดที่จะคร่ำครวญมิได้ มีชีวิตอยู่มาตั้งนาน สวัสดิการที่ได้ยังไม่ดีเท่าเจ้าสองตัวนี้เลยหลินเมิ้งหยาเค้นถาม ก่อนจะรู้ว่าหลงเทียนอวี้อยู่ที่สระน้ำนางหอบเสื้อผ้าไว้ในอ้อมแขนก่อนจะมุ่งหน้าไปที่นั่น แต่ใครจะรู้ว่าเจียงหรูฉินจะเดินสวนออกมาจากด้านในขอบตาแดงก่ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิงเสื้อผ้าโปร่งบาง กลิ่นกายหอมฉุยหลังจากสังเกตเห็นหลินเมิ้งหยา สีหน้าของเจียงหรูฉินเปลี่ยนไป ดึงปกเสื้อลงเล็กน้อย แสดงท่าทางหยิ่งยโส“โอ้ ชายาอวี้นี่นา หรือข้าควรเรียกว่าท
