่านพี่ดี”หัวใจของหลินเมิ้งหยาสั่นไหว เสื้อผ้าที่กำลังถืออยู่เปียกชื้นเล็กน้อย“เรื่องนี้ยังมิต้องรีบร้อน คุณหนูเจียงเรียกข้าว่าพี่สะใภ้ก่อนเถิด”เจียงหรูฉินจ้องมองหลินเมิ้งหยา ก่อนจะตั้งใจเผยผิวกายขาวนวลเนียนบริเวณบ่าให้เห็นชัด“พี่สะใภ้? ก็จริง ถึงอย่างไรก็คงเรียกแบบนี้อีกไม่กี่วัน ท่านพี่อวี้ดีกับข้ามาก”ตั้งใจเอ่ยวาจาอ่อนหวาน เจียงหรูฉินพาคนของตนเองเดินผ่านหน้าหลินเมิ้งหยาไปรอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้าจนกระทั่งเจียงหรูฉินเดินลับหายไปความโกรธเกรี้ยวลุกโชนในหัวใจหลินเมิ้งหยาถือเสื้อผ้ากลับไปยังตำหนักหลิวซิน“ป๋ายจี ป๋ายจีอยู่ที่ไหน?”ทันทีที่มาถึงตำหนัก หลินเมิ้งหยารีบร้องเรียกป๋ายจีป๋ายจีที่กำลังตัดเย็บชุดในฤดูหนาวให้กับหลินเมิ้งหยารีบออกมาต้อนรับ ทว่านางกลับได้เห็นเจ้านายของตนเองโยนชุดในมือลงพื้น“เอาชุดนี้ไปตัดเป็นชุดเล็กๆ ให้กับเสี่ยวป๋ายและเสือน้อย ข้าอยากให้ทำเดี๋ยวนี้”หยิบชุดขึ้นมาพลิกดู เหตุใดจึงรู้สึกคุ้นเคยกับชุดนี้นัก“นายหญิง นี่เป็นชุดของท่านอ๋องมิใช่หรือเจ้าคะ?”ผ้าที่ใช้ตัดเย็บเป็นผ้าราคาแพง มีเพียงท่านอ๋องเท่านั้นที่สามารถใส่ได้“ใช่ ก่อนตัดเย็บ เจ้าจงนำไปซักให้สะอาด อย่าให้เหลือคราบไคลสกปรกใดๆ”หลินเมิ้งหยาออกคำสั่งด้วยความโกรธเกรี้ยว ก่อนจะหมุนตัวกลับไปที่ห้องของตนเอง“ปัง” เสียงดังขึ้น ประตูห้องถูกนางกระชากอย่างแรง“ไปโกรธใครมานะ?”ป๋ายจีส่ายหน้า แต่ก็กลับไปยังห้องของตนเองเพื่อทำ
