ยออกมา
หลินเมิ้งหยามองทะลุเข้าไปในดวงตาของเขา นางได้เห็นความโหดเหี้ยมอำมหิตในนั้น
ผู้ชายคนนี้โหดเหี้ยมกว่าชิงหูสมัยก่อนมาก
เขา…มิใช่คู่ต่อสู้ที่จะประมือด้วยได้ง่ายๆ
“เจ้ามีความแค้นกับเสี่ยวอวี้อย่างนั้นหรือ? ไม่ ตกลงเจ้าเป็นอะไรกับเขากันแน่?”
หลินเมิ้งหยาเริ่มรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมา
เจ้าขยะอย่างนั้นหรือ? ตอนนี้เสี่ยวอวี้เป็นคนของนาง เขาไม่ควรถูกผู้อื่นเรียกเช่นนี้
“ข้ากับเจ้าขยะนั่นเกี่ยวข้องกันเช่นไร? เขา…ก็แค่พวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงก็เท่านั้น ฐานะของเขามิอาจเทียบข้าได้”
ชายตรงหน้าใช้ปลายมีดเชยคางหลินเมิ้งหยาขึ้น
สายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง
“แม่นาง หากเจ้าไม่อยากให้เขาตาย เจ้าจงจับตาดูเขาให้ดี อย่าให้เขาเข้ามายุ่งกับสิ่งที่มิใช่ของของตนเอง”
หลินเมิ้งหยาจ้องตาของเขานิ่ง ไม่เอ่ยอะไร
ทั้งสองจ้องตากันไม่ไหวติง ไม่ว่าใครต่างก็ไม่คิดจะเป็นฝ่ายละสายตาก่อน
“คิก คิก น่าสนใจ น้องสาวของหลินหนานเซิง หากมีโอกาส ข้าอยากลองชิมหัวใจของเจ้าเหลือเกิน”
เมื่อพูดจบเขาก็ชักมีดกลับ
มองดูหลินเมิ้งหยาอย่างสนอกสนใจ ก่อนจะผลุบหายไปจากประตูห้อง
หลังจากร่างของชายคนนั้นหายไปแล้ว
หลินเมิ้งหยาสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ มีเพียงนางเท่านั้นที่รู้ว่าแผ่นหลังของตนเองมีเหงื่อออกท่วมขนาดไหน
เกือบหัวใจวายตายแล้ว! หลินเมิ้งหยาตบหน้าอก หากมิใช่เพราะประตูยังเปิดอยู่ หลินเมิ้งหยาคงคิดว่าตนเองกำลังฝันร้าย
ภายในห้อง กลิ่นหอมเย็นๆ เตะจมูก ห
