ภายในห้อง สาวใช้สามคนเกือบหลุดหัวเราะออกมา
นายหญิงช่างมีไหวพริบดีเหลือเกิน แม้จะแสดงออกว่าได้มอบอำนาจทุกอย่างเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ทว่าเงินตราที่จำเป็นต้องใช้ในการดำรงชีวิตกลับอยู่ในมือของนาง
ห้องเก็บของเล็กเป็นสถานที่เก็บทรัพย์สินส่วนตัวของนายหญิง
อย่าว่าแต่เจียงหรูฉินเลย แม้กระทั่งท่านอ๋องเองก็ไม่มีอำนาจเข้ามาทวงถาม
ยิ่งไปกว่านั้น นางเป็นเพียงจิ้งจอกแอบอ้างบารมีเสือแต่เพียงเท่านั้น
“พี่สะใภ้ ท่านอย่าได้แกล้งพาซื่อไปหน่อยเลย ข้าหมายถึงกุญแจห้องเก็บของเล็กต่างหาก มอบให้ข้าเถิด ท่านจะได้มิต้องลำบาก”
เจียงหรูฉินเอ่ยเสียงเย็น เสียงหัวเราะจากพวกคนทางด้านหลังยิ่งดังขึ้น
ภายในห้อง หลินเมิ้งหยาเหยียดกายเอนตัวนอนบนตั่ง อ้าปากหาวเล็กน้อย
“ห้องเก็บของเล็ก? ที่นั่นล้วนเป็นที่เก็บสินเดิมของข้า ข้ามิเคยได้ยินมาก่อนว่าข้าจะต้องมอบสินเดิมให้แก่เจ้าด้วย น้องหรูฉินอย่าคิดอะไรผิดแผกแบบที่คนเขาไม่ทำกันสิ”
เจียงหรูฉินพูดไม่ออก หากนางยังร่ำร้องขอกุญแจห้องเก็บของเล็ก นางอาจจะถูกคนทั้งใต้หล้าหัวเราะเยาะเอาได้
ทว่านางยังคงไม่อยากจะยอมรับ
“ในเมื่อแต่งเข้าจวนอวี้แล้ว สินเดิมก็ย่อมเป็นของจวนอวี้ จวนอวี้มีอำนาจในการดูแล”
“ฮึ อย่างนั้นหรือ? เช่นนั้นเชิญท่านอ๋องมาพบข้าหน่อยเถิด หากท่านอ๋องไม่มา ไม่ว่าใครก็เอาไปมิได้”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยเสียงเรียบไม่ช้าหรือเร็วจนเกินไป
คิดจะรวบสินเดิมของนางด้วย?
ฝันไปเถอะ!
“เจ้า…รอข
