้าก่อนเถอะ”
เจียงหรูฉินเกือบจะระเบิดอารมณ์ออกมา นางหมุนตัว วิ่งไปหาหลงเทียนอวี้ด้วยความขุ่นเคือง
“ไปแล้ว ไปแล้ว ไม่มีใครสักคนเดียว”
ป๋ายจื่อย่อตัวมองลอดผ่านช่องประตู ก่อนทำท่าดีใจกระโดดโลดเต้น
“ควรจะไปนานแล้ว คิดจริงๆ หรือว่าตนเองจะได้กลายเป็นนายหญิงของจวนนี้ ไม่ดูกำลังตัวเองเอาเสียเลย”
ป๋ายซ่าวส่งเสียงกลั้วหัวเราะ
“เอาล่ะ ป๋ายซ่าว เจ้าจงไปเปิดประตูห้องเก็บของเล็กแล้วจ่ายเงินเดือนเถิด”
หลินเมิ้งหยาไม่คิดอยากติดค้างเงินทองกับใครแม้แต่คนเดียว แม้เจียงหรูฉินจะผิด แต่นั่นก็เป็นเรื่องของนางเพียงคนเดียว มิเกี่ยวกับคนอื่น
พวกเขาล้วนทำงานตามคำสั่ง ยิ่งไปกว่านั้น แม้นางจะไม่มีอำนาจควบคุมจวนแห่งนี้แล้ว ทว่าคนรับใช้เหล่านั้นยังคงเคารพนับถือนาง
ทั้งหมดนั้นก็เพื่อเงิน
“เจ้าค่ะ หนู่ปี้จะไปเดี๋ยวนี้”
อันที่จริงป๋ายซ่าวเตรียมเอาไว้เรียบร้อย หากมิใช่เพราะเจียงหรูฉินเข้ามาก่อความวุ่นวาย ป่านนี้นางคงแจกจ่ายเงินเดือนเสร็จเรียบร้อยแล้ว
หลินเมิ้งหยานั่งบนตั่งเล็ก นานมากแล้วที่นางมิได้พักผ่อนเช่นนี้
อ่านหนังสือ สูดอากาศบริสุทธิ์ นี่ต่างหากที่ควรจะเป็นชีวิตที่พระชายาควรได้รับ
“พี่อ๋องอวี้ ดูพระชายาของท่านเถิด นางต้องการกลั่นแกล้งข้าจึงมิให้กุญแจห้องเก็บของเล็กกับข้า อีกอย่างท่านป้าเป็นคนให้ข้าดูแลจวนแห่งนี้ เรื่องนี้ข้าไม่ผิด!”ภายในห้องอ่านหนังสือ เจียงหรูฉินส่งเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นเสียงดังน้อยกว่าตอนหิ
