อบหมายอำนาจในการดูแลจวนให้แก่นาง
“อืม พวกเจ้าออกไปก่อน หากไม่มีเรื่องอะไร อย่าได้ออกจากตำหนักและอย่าทำอะไรบุ่มบ่าม”
หลินเมิ้งหยากำชับ สาวใช้จึงออกไป
“เจ้าเด็กน้อย นี่หาใช่วิธีการจัดการของเจ้าไม่! เจ้ากลัวผู้หญิงไร้สมองคนนั้นหรือ?”
ชิงหูปรากฏตัวขึ้นมาจากทางด้านหลังพร้อมรอยยิ้มชั่วร้าย
“กลัว? ข้าเคยกลัวใครด้วยหรือ จริงสิ เจ้าไปไหนมา?”
หลินเมิ้งหยามองดูผู้ชายตรงหน้า ปกติเขามักสวมใส่ชุดธรรมดา
ทว่าวันนี้กลับสวมชุดสีขาว อีกทั้งยังแต่งตัวเป็นทางการ
“ไปดูตัวหรือ?”
หลังจากได้ยินคำถามของหลินเมิ้งหยา ชิงหูถลึงตาใส่นางทันที
ส่องกระจกมองตนเอง ก่อนจะส่งเสียงน่าสงสาร
“เจ้าดูข้าสิ หล่อเสียจนฟ้าถล่มดินทลายขนาดนี้ได้อย่างไรกัน?”
หลินเมิ้งหยาจ้องดูคนหลงตัวเองอย่างหมดคำพูด เขาไม่กลัวตนเองจะอาเจียนอาหารค่ำออกมาหรืออย่างไร?
“หากยังพูดจาน่ารังเกียจ ข้าจะโยนเจ้าออกไป”
คำขู่นี่ช่างมีรสชาติยิ่งนัก
ชิงหูรีบฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ อ้อมขึ้นมายืนต่อหน้าหลินเมิ้งหยา ดวงตาเปล่งประกาย
“ข้าไปหาคนมีพรสวรรค์แทนเจ้า ไม่มีใครจำข้าได้เลย ยิ่งไปกว่านั้น ทุกคนสนับสนุนให้ข้าเป็นหนึ่งในสามคุณชายด้วยล่ะ”
หลินเมิ้งหยารู้สึกปวดหัวทันที นางรู้อยู่แล้วว่าเจ้านี่จะต้องไปทำเรื่องเกี่ยวกับกลุ่มสามสหาย
รู้สึกไร้เรี่ยวแรง มองดูชายตรงหน้าพลางเอ่ยถาม
“เจ้าหักแขนหักขาพวกเขาแล้วหรือไม่?”
หากเป็นเช่นนั้น นางจะจับเขาไปโบยเสียให้เข็ด
ชิงหูหัวเราะค
