ิกคักพลางส่ายหน้า
“ตอนแรกก็ไม่ แต่ต่อมาเจอคนน่าสนใจ ก็เลย…”
“ข้าจะฆ่าเจ้า….”
มือทั้งสองข้างบีบเข้าที่คอของชิงหู ออกแรงเขย่าจนศีรษะของชิงหูสั่นคลอน
“โอ๊ย…เจ้าเด็กน้อย เบาๆ หน่อย”
มองดูชายตรงหน้า นางรู้สึกหมดคำพูด
หรือเขาจะไม่รู้ว่าความอันตรายอยู่ตรงไหน?
“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เจ้าวางใจเถิด คนพวกนั้นแข็งแรงผิดมนุษย์ อีกไม่กี่วันก็กลับมากระโดดโลดเต้นได้แล้ว ไม่มีทางทำให้งานของเจ้ามีปัญหา”
หลินเมิ้งหยารู้อยู่แล้วว่าชิงหูแกล้งนางเล่น
ชักมือกลับ ก่อนจะเอ่ยถาม
“ชิงหู หากพิษในตัวเจ้าสามารถถอนออกไปได้ แต่เจ้าต้องสูญเสียวิทยายุทธ์ไป เจ้าจะลองดูหรือไม่?”
ชิงหูชะงัก ก่อนจะส่ายหน้าอย่างไม่ต้องคิด
“ไม่ หากข้าสูญเสียวิทยายุทธ์ไป ใครจะปกป้องเจ้าเล่า? ให้ข้าทนมองดูเจ้าถูกรังแก สู้ฆ่าข้าให้ตายเสียยังดีกว่า”
เขาเอ่ยออกมาจากใจจริง การได้ดูแลเจ้าเด็กน้อยเป็นเรื่องสำคัญที่สุดในช่วงเวลาที่เหลืออยู่ของเขา
“แต่…หากเจ้าตาย ข้าจะเสียใจ”
นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหม่นหมอง แม้ชิงหูจะยังคงแสดงท่าทางปกติ
แต่หลินเมิ้งหยารู้ดี ร่างกายของเขาเริ่มสึกหรอแล้ว
ตอนนี้ยังสามารถกระโดดโลดเต้นได้เพราะมีวิทยายุทธ์แก่กล้า
แต่หากยังไม่ถอนพิษออกไป ชิงหูจะถูกพิษแทรกซึมจนตาย
ช่วงนี้การทดลองของท่านอาจารย์มีความก้าวหน้ามากขึ้น
บางทีพิษในกายของชิงหูอาจจะสามารถถอนออกได้ แต่สิ่งที่ต้องเสียไปคือวิทยายุทธ์ของเขา
“เจ้าเด็กน้อย กำลังคิดเรื่องเลวร้
