นาง
น่าเสียดาย ความลำพองใจในคราวนี้ดำเนินไปได้เพียงสองวัน เข้าวันที่สามก็เกิดปัญหาขึ้น
“คุณหนู ฟืนสำหรับทำอาหารไม่พอเจ้าค่ะ ท่านจำเป็นต้องไปตรวจสอบเจ้าค่ะ”
ฟ้ายังไม่ทันจะสว่าง ผอจื่อซึ่งทำหน้าที่ดูแลโรงครัวรีบเข้ามาแจ้งเจียงหรูฉิน
“เรื่องนี้พวกเจ้าจัดการกันเองได้เลย เหตุใดคุณหนูของข้าต้องลงไปดูแลเองด้วยเล่า?”
สาวใช้ที่เจียงหรูฉินซื้อตัวมาใหม่นามว่าหลิวเอ๋อร์ยืนอยู่หน้าประตู ส่งเสียงอย่างไม่พอใจ
ผอจื่อที่ดูแลโรงครัวอายุมากแล้ว
ทว่านางเป็นคนฉลาดเฉลียว ดังนั้นจึงส่งยิ้มพลางเอ่ย
“แม่นางคาดหวังกับข้าเกินไปแล้ว จวนอวี้แตกต่างจากจวนอื่น ทั้งของกินและของใช้ล้วนเป็นของดี เมื่อก่อนแม่นางป๋ายซ่าว สาวใช้ประจำตัวของพระชายาเป็นผู้ลงมาควบคุมงานด้วยตนเอง ท่านอย่าทำให้ข้าลำบากใจเลย หากเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมา ข้าคงรับผิดชอบไม่ไหว”
ผอจื่อเอ่ยด้วยความสัตย์จริง จวนอวี้ต้องซื้อวัตถุดิบใหม่ทุกสามวัน
ส่วนพวกเนื้อสัตว์ต่างๆ จะต้องซื้อทุกวัน
แม้ป๋ายซ่าวจะมิได้ลงมาควบคุมทุกครั้ง แต่นางก็จัดการทุกอย่างได้เป็นอย่างดี
ผอจื่อเพิ่งกลับมาจากตำหนักหลิวซิน เหตุเพราะทางฝั่งนั้นเอ่ยว่าต่อจากนี้ไปคุณหนูผู้นี้จะเป็นคนดูแลงานภายในจวน
สวรรค์โปรด ช่างประหลาดเหลือเกิน
ไม่เคยมีใครให้คุณหนูที่ยังมิออกเรือนมากุมอำนาจในจวน
ความคิดของชนชั้นสูง พวกนางที่เป็นสาวใช้ยากจะเข้าใจ
“หลิวเอ๋อร์ ในเมื่อเกี่ยวข้องกับอาหารการกินของพระสนมเต๋
