ปกว่านั้น นางไม่ถามสิ่งใดเลยแม้แต่น้อย
แม้ป๋ายซ่าวจะสงสัย แต่ก็วางกุญแจและสมุดบัญชีลงในมือของเจียงหรูฉินแต่โดยดี
“คุณหนูเจียง ท่านต้องถือมันเอาไว้ให้ดี สมุดบัญชีหนักมากนะเจ้าคะ”
ป๋ายซ่าวยิ้ม
เจียงหรูฉินดีใจจนแทบเสียสติ คิดไม่ถึงเลยว่าตนเองจะได้ครอบครองอำนาจในจวนได้อย่างง่ายดายเช่นนี้
ราวกับกำลังล่องลอยอยู่ในความฝันก็มิปาน
พลิกหน้ากระดาษ มันคือสมุดบัญชีของจวนอวี้จริงๆ เจียงหรูฉินคิดว่าหลินเมิ้งหยาจะต้องกลัวท่านป้าและนางอย่างแน่นอน จึงยอมมอบให้แต่โดยดี
นางคล้องกุญแจไว้ที่เอว ก่อนจะส่งมอบสมุดบัญชีให้กับสาวใช้ทางด้านหลัง
“ของของใคร ไม่ช้าก็เร็วย่อมเป็นของของคนนั้น ไม่ว่าใครจะคิดมาแย่งก็ไม่สำเร็จ เข้ามา พวกเรากลับ”
เจียงหรูฉินดีใจยิ่งเพราะคิดว่าตนเองกำลังกำชัยชนะอยู่ในมือ ก่อนจะเดินออกจากตำหนักหลิวซินไป
ผอจื่อและพระอาจารย์ได้เห็นพระชายาถูกรวบอำนาจไปต่อหน้าต่อตา ดังนั้นนางจึงมีความกล้าขึ้นมา
ดูเหมือนพระชายาจะไร้น้ำยาแล้ว
“พระชายา เช่นนั้นหนู่ปี้จะพาคนไปย้ายของไปยังวัดนะเจ้าคะ”
ราวกับคนเหล่านั้นลืมเรื่องก่อนหน้า พวกเขารีบย้ายสิ่งของออกไปจากตำหนักหลิวซิน
“แยกย้ายกันไปทำงานของตนเองเถิด”
ป๋ายจีไล่ทุกคนออกไป กำชับให้ผอจื่อปิดประตูตำหนัก ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องหลัก
