่างของนางเด่นชัดขึ้น
ใบหน้างดงามดั่งดอกฝูหรง สายตาหยิ่งผยอง
หากลองมองให้ละเอียดจะพบว่าในดวงตาที่กำลังจ้องมองทางหลินเมิ้งหยาคู่นั้นเปี่ยมไปด้วยความเกลียดชัง
“เจียงหรูฉิน เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?”
เหตุเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงชมดอกเก๊กฮวย ดังนั้นเจียงหรูฉินจึงถูกส่งตัวกลับบ้าน ได้ยินมาว่านางกำลังจะถูกส่งไปยังแถบชนบท
ทั้งที่เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วัน แต่นางกลับกลับมาที่จวนอีกครั้ง
แม้หลินเมิ้งหยาจะไม่โวยวาย แต่ก็พอจะเดาได้ว่าเรื่องนี้ต้องมีลับลมคมใน
“ตกใจขนาดนั้นเชียวหรือที่ได้เจอข้า? ถูกต้อง ข้ากลับมาแล้ว คราวนี้ท่านป้าสั่งให้ข้ากลับมาเอง อีกทั้งท่านป้ายังรับสั่งด้วยว่าต่อจากนี้ไปข้าจะเป็นผู้ดูแลเรื่องภายในจวน ส่วนพี่สะใภ้ก็อยู่เงียบๆ ในจวนไปเถิด”
คำพูดของเจียงหรูฉินหยิ่งผยองเกินทน
ทุกคนล้วนถลึงตาโต
เกิดอะไรขึ้น? คุณหนูเจียงที่เพิ่งจะร้องห่มร้องไห้เพราะถูกส่งตัวกลับไป พริบตาเดียวก็กลายมาเป็นคนของจวนแล้วหรือ
ยิ่งไปกว่านั้นนางยังกล้าเทียบชั้นกับพระชายา
คนทั้งจวนเริ่มตั้งข้อสงสัยต่างๆ นานา
ตอนแรกคิดว่าหลินเมิ้งหยาที่ถูกยั่วยุจะโมโหจนตัวสั่น แต่ใครจะรู้ว่านางกลับสงบนิ่ง
พลิกหน้าหนังสือไปอีกหน้า ก่อนจะเอ่ย
“ได้สิ ป๋ายซ่าว จงนำกุญแจและสมุดบัญชีมอบให้แก่คุณหนูเจียง ต่อจากนี้ไปคนของตำหนักหลิวซินจงใช้ชีวิตอย่างเงียบๆ กับข้า”
ออกคำสั่งให้ป๋ายซ่าวมอบกุญแจและสมุดบัญชีให้แก่เจียงหรูฉิน
ยิ่งไ
