ู้สึกว่าตนเองไม่ได้รับความยุติธรรม เช่นนั้นข้าจะจับตัวเจ้าไปตำหนักหยาเสวียนเพื่อขอคำอธิบายจากหมู่เฟย”
ผอจื่อคิดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาจะกล้าจับกุมตัวนางไปเผชิญหน้ากับพระสนมเต๋อเฟย
นางเป็นถึงนายหญิงของจวน แล้วแบบนี้ใครจะช่วยนางได้?
หากแม่สามีและลูกสะใภ้ฉีกหน้ากันเอง คนที่ซวยคงเป็นนาง
ดังนั้น นางจึงรีบเปลี่ยนสีหน้าแล้วโขกศีรษะลงพื้น
“พระชายาได้โปรดลงโทษด้วย หนู่ปี้ผิดเองเจ้าค่ะ หนู่ปี้สมควรตาย สมควรตาย”
พูดจบ นางจึงรีบตบปากของตนเอง
เสียงสะท้อนดังลั่น ไม่ว่าใครต่างก็ได้ยินเสียงของฝ่ามือกระทบกับเนื้อ
นางสมควรโดนแล้ว
หลินเมิ้งหยาไม่มีความคิดที่จะร้องห้าม ผอจื่อคนนั้นตบปากตัวเองหลายสิบครั้งและส่งเสียงร้องขอความเมตตาไม่หยุด
ช่วยไม่ได้ นางคงต้องทำโทษให้หนักขึ้น
เหตุเพราะตบหน้าตนเองไปหลายครั้ง ดังนั้นใบหน้าของผอจื่อจึงบวมแดง มุมปากมีรอยเลือด
“พอแล้ว เจ้ากระทำเช่นนี้ต่อหน้าพระสงฆ์องค์เจ้า มิกลัวว่าท่านจะตกใจกระนั้นหรือ?”
ป๋ายซ่าวปรายตาไปทางผอจื่อ ก่อนจะส่งเสียงเรียบ
เมื่อเห็นว่ามีคนร้องห้าม ผอจื่อจึงหยุดทำร้ายตนเอง
แต่ถึงกระนั้นก็ทำเพียงก้มหน้าลง มิกล้าแสดงความหยิ่งผยองอีก
“ตอนแรกข้าคิดว่าพระชายาจะเป็นคนใจอ่อน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะจัดการคนอย่างไร้เยื่อใยเช่นนี้”
น้ำเสียงหยิ่งยโสดังขึ้นที่หน้าประตู
หลินเมิ้งหยาเงยหน้าขึ้น มองดูร่างบางที่กำลังเดินฝ่ากลุ่มคนเข้ามา
ชุดสีเขียวอ่อนพอดีตัวทำให้รูปร
