ปไว้ที่วัดเถิด พระพุทธเจ้าจะได้คุ้มครองและปัดเป่าความชั่วร้าย”
หากย้ายไปไว้ที่วัดจริง เกรงว่าจะกลายเป็นผุยผงเสียมากกว่า
ทว่าเจ้านายในห้องยังคงนิ่งเงียบ ความอาจหาญของผอจื่อจึงมีมากขึ้น
“เข้ามา ขนของพวกนี้ไปให้หมด”
ผอจื่อที่รู้สึกราวกับว่าได้คว้าชัยชนะเข้าไปจับขวดสีเขียวด้วยตนเอง เริ่มคิดคำนวณในใจ ของข้างในจะต้องมีค่าเหลือประมาณจนนางมีกินมีใช้ตลอดชีวิตอย่างแน่นอน
ทว่าขณะที่นางกำลังคิดและใช้มือตบลงไปเบาๆ ดัง “เพียะ เพียะ” นั้น จู่ๆ ขวดในอ้อมกอดใบนั้นก็ระเบิดออก
“เพล้ง” เสียงขวดดังลั่นก่อนที่ขวดใบนั้นจะแหลกละเอียดเป็นชิ้นๆ
ผอจื่อหลบหลีกได้ทันท่วงที ดังนั้นจึงมิถูกเศษขวดบาดใบหน้า
“ไอหยา ขวดของข้าใบนี้มีราคามากถึงห้าตำลึงเชียวนะ”
ภายใน อยู่ๆ เสียงร้องของป๋ายจื่อพลันดังออกมา
แต่ไม่ว่าจะฟังอย่างไร ก็รู้สึกราวกับว่านางกำลังดีใจมากกว่าเสียใจ
“ไม่มีทางเลือก พวกเขาทำหน้าที่นี้แทนพระสนมเต๋อเฟย หากทำของของพวกเราแตก เช่นนั้นก็ต้องชดใช้มิใช่หรือ?”
เสียงของป๋ายซ่าวดังสำทับ ไม่ว่าใครต่างก็ฟังออกว่านางกำลังหัวเราะเยาะ
ผอจื่อชะงัก มองยังมือของตนเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ
เกิดอะไรขึ้น? เหตุใดขวดที่สมบูรณ์ดีอยู่เมื่อครู่จึงระเบิดได้?
