ข้างตำหนักล้วนเป็นที่อยู่ของผอจื่อในตำหนักหลิวซิน เหตุเพราะเจ้านายใจกว้าง ภายในห้องจึงประดับตกแต่งอย่างสวยงาม
โดยเฉพาะห้องของสาวใช้ทั้งสี่ ห้องของพวกนางงดงามมิต่างอะไรจากห้องของคุณหนูชนชั้นสูง
ประกายไฟแห่งความริษยาปรากฏขึ้นในดวงตาของผ๋อจื่อ
“ไม่เลวเลยนี่นา ดูเหมือนตำหนักหลิวซินจะงดงามเสียยิ่งกว่าตำหนักใดในจวนอวี้”
มือยื่นเข้าไปสัมผัสกับขวดสีเขียวในห้องของป๋ายจื่อ
สมองพลันครุ่นคิดว่าจะเปิดขวดใบนี้เช่นไร
“เช่นนั้นพระอาจารย์เริ่มทำพิธีจากห้องนี้เถิดเจ้าค่ะ”
ผอจื่อและพระรูปนั้นสบตากันเพื่อทำความเข้าใจกับอีกฝ่าย
มือทั้งสองข้างประกบเข้าหากัน ก่อนที่พระรูปนั้นจะเริ่มสวดมนต์ทำพิธี
“ตำหนักหลิวซินมีไอแห่งความชั่วร้ายปกคลุมอยู่ เข้ามา ยกของในห้องนี้ออกไปตากแดดเพื่อรับพลังจากแสดงอาทิตย์”
ผอจื่อที่ร่างกายแข็งแรงดีหลายคนมิพูดพร่ำทำเพลง พวกนางเข้าไปยกของในห้องออกมา
แม้แต่หมอนหรือผ้าห่มเองก็ไม่เว้น
ไม่นาน ภายในสวนก็เต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้
ผอจื่อและพระรูปนั้นยกยิ้มไม่หุบ
หากของเหล่านี้ถูกพวกเขาเอาไป เกรงว่าปีนี้คงไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารการกินอีกแล้ว
“อมิตตพุทธ ดูเหมือนของเหล่านี้จะถูกความชั่วร้ายครอบงำจนมิอาจชะล้างได้แล้ว”
พระอาจารย์ยังคงแสดงละคร ผอจื่อเข้าใจความหมายของเขาทันที นางจึงแผดเสียงร้องออกมาดังลั่น
“เช่นนั้นต้องจัดการของพวกนี้อย่างไรหรือเจ้าคะ?”
พระอาจารย์สวดมนต์อีกครั้ง
“เช่นนั้นเอาไ
