“อ๊าก…”
ชายที่ลิ้นถูกตัดแผดร้องเสียงดังลั่น
ดวงตาเหลือกโพลง ล้มลงต่อหน้าทุกคน
ชิงหูยืนอยู่ด้านหลังหลินเมิ้งหยา มีดสีขาวในมือชโลมไปด้วยเลือดสีแดงสด
“จงนำพวกเขาทั้งสองกลับไปยังกลุ่มหลิวเย่ของพวกเจ้า ฝากบอกหัวหน้าของพวกเจ้าด้วยว่าหากยังกล้าทำให้ข้าอารมณ์เสีย ข้าจะตามไปฆ่าถึงหน้าบ้าน”
เหล่าชายร่างกำยำที่ยืนล้อมกรอบอยู่ตอนนี้คือคนของกลุ่มหลิวเย่
ฉะนั้นชาวบ้านธรรมดาที่ได้เห็นฉากนองเลือดจึงมีไม่มาก
อันที่จริงกลุ่มหลิวเย่เป็นเพียงกลุ่มรวมอันธพาลกระหายกามแต่เพียงเท่านั้น พวกเขาเคยเจอเรื่องแบบนี้เสียที่ไหน
แบกสหายที่ไม่รู้ว่าเป็นหรือตายขึ้นมา รวมไปถึงพี่ใหญ่ตู้ของพวกเขา
“กลับกันเถอะ”
นอกจากป๋ายซูและหลินจงอวี้ สาวใช้คนอื่นๆ ตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ
“อย่ากลัวไปเลย นายหญิงไม่ทำร้ายพวกเราหรอก”
ป๋ายซูเก็บกระบี่ของตนเอง ก่อนจะเอ่ยปลอบหญิงสาวทั้งสาม
แม้จะเพิ่งรู้จักกันไม่นาน แต่ป๋ายซูรู้ดีว่านางกับหญิงสาวเหล่านี้แตกต่างกัน
โชคชะตาของนางถูกกำหนดเอาไว้ตั้งแต่เกิด
เพื่อนายน้อย เพื่อนายหญิง ต่อให้ต้องเดินบุกน้ำลุยไฟ นางก็จะต้องมุ่งหน้าต่อไปโดยไม่กระพริบตา
“ข้ารู้ เจ้าเองก็จะคอยปกป้องพวกเราตลอดไป”
มือเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งถูกฝ่ามืออบอุ่นสองข้างประกบเข้าหากันแน่น
นางชะงัก ผินหน้าไปมองป๋ายจี
แม้สีหน้าของนางจะยังขาวซีด ทว่าดวงตาของนางกลับไร้ซึ่งความหวาดกลัว
“พวกเจ้า…ไม่กลัวข้าหรือ?”
นับตั้งแต่วันที่ได้รู้จักก
