ับป๋ายจี ป๋ายซูพยายามหลีกเลี่ยงการฆ่าคนต่อหน้าพวกนาง
เมื่อเทียบกับพวกนางแล้ว มือของนางเปื้อนไปด้วยเลือด มิต่างอะไรจากปีศาจ
แต่คาดไม่ถึงเลยว่าหญิงสาวตรงหน้าเหล่านี้จะยังรู้สึกกับนางเหมือนเดิม
หากเอ่ยว่าไม่รู้สึกตื้นตันใจคงเป็นเรื่องโกหก
“เหตุใดต้องกลัวเจ้าด้วยเล่า? นับตั้งแต่วันที่เจ้าเข้ามาอยู่ในจวน พวกสาวใช้คนอื่นก็มิกล้าหาเรื่องพวกเราอีกต่อไป”
ป๋ายจื่อซึ่งอายุน้อยที่สุดคล้องแขนของป๋ายซู
แม้จะเป็นเพียงสาวใช้ แต่เมื่ออยู่ในจวน นอกจากหลินจงอวี้ ทุกคนล้วนรักใคร่เอ็นดูนาง
แม้แต่คุณหนูเองก็มักจะทำของอร่อยและแบ่งปันให้นางกิน
ป๋ายซ่าวกลับมาร่าเริงอีกครั้ง นางวางมือบนบ่าของป๋ายซู
“หากข้ามีวิทยายุทธ์เช่นเจ้า ข้าจะต่อยตีพวกที่เข้ามารังแกข้าให้กระจายกลับไปเลยทีเดียว ตอนนี้พวกเราเป็นเป็นดั่งพี่น้องกันแล้ว ต่อจากนี้ไปคงไม่มีใครกล้ามารังแกพวกเราอีก”
สาวใช้ทั้งสี่กลับมาสนิทสนมกันดังเดิม
หลินเมิ้งหยาหันหลังกลับไปมองพวกนาง มุมปากหยัดยิ้ม
เรื่องกลุ่มสามสหาย ไม่ว่าอย่างไรพวกนางก็ต้องเข้าร่วม
หากไร้ซึ่งความกล้าแล้วจะเข้าร่วมกลุ่มนี้ได้อย่างไร?
“เจ้าเด็กน้อย คนที่จะอยู่ข้างกายเจ้าได้ หากไร้ซึ่งความกล้าก็ไร้ประโยชน์”
ชิงหูส่ายหน้า มองดูหลินเมิ้งหยา
“หากต้องอาศัยอยู่บนโลกใบนี้ จะมัวขี้ขลาดอยู่ได้อย่างไร ไปเถิด กลับจวนกัน”
ราวกับว่ามิเคยเกิดเหตุการณ์นองเลือดขึ้นอย่างไรอย่างนั้น หลินเมิ้งหยาจ้างรถคันเล็กเ
