พื่อนำของที่เพิ่งซื้อส่งไปให้พ่อแม่ของป๋ายจี
แต่พวกนางมิได้สังเกตเลยว่า ทางด้านหลังของหลินเมิ้งหยา มีสายตาคู่หนึ่งของคนแปลกหน้ากำลังจ้องมองนางด้วยสายตาเย็นชาจากบนชั้นสองของร้านอาหาร
“นางคือผู้คุ้มครองไอ้เด็กแสบนั่นหรือ? ดูเอาเรื่องใช้ได้ เมิ่งหยวน เจ้าจงไปตรวจสอบตัวตนของนางมาให้ละเอียด”
ด้านหลังของชายคนนั้น ชายผู้สวมใส่ชุดชาวต่างชาติตอบกลับด้วยความเคารพ
“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”
มือขาวราวหิมะบีบราวบันไดแน่น
“ไอ้เด็กแสบ ชีวิตของเจ้าเป็นของข้า”
เมื่อกลับมาถึงจวน หลินเมิ้งหยาก็รู้สึกประหลาดใจเมื่อรู้ว่าพระสนมเต๋อเฟยกำลังจะกลับมาแล้วส่วนหลงเทียนอวี้เข้าไปในวังแต่เช้า“ทูลพระชายา ก่อนที่ท่านอ๋องจะไปได้ฝากข้อความเอาไว้ว่า หลังจากนี้พระองค์อย่าเพิ่งออกนอกจวนไปไหน จะเป็นการดีที่สุดหากจะอยู่แต่เพียงตำหนักพ่ะย่ะค่ะ”ไม่ให้นางออกไปข้างนอก? เพราะเหตุใดกัน?แม้หลินเมิ้งหยาจะไม่เข้าใจ แต่หลงเทียนอวี้จะต้องมีเหตุผลอย่างแน่นอนหลินเมิ้งหยาพยักหน้ารับแล้วสั่งคนในตำหนักของนางมิให้ออกไปนอกจวน“จริงซิ พระสนมเต๋อเฟยจะกลับมาตอนไหน? ข้าต้องไปถวายคำนับหรือไม่?”พ่อบ้านเติ้งลังเลก่อนจะส่ายหน้า เอ่ยว่ามิรู้ว่าพระสนมเต๋อเฟยจะกลับมาเมื่อใดหลินเมิ้งหยารู้สึกฉงน นับตั้งแต่ตอนที่นางกลับมาถึงจวน พวกคนรับใช้มิกล้าพูดด้วย แต่กลับพากันซุบซิบนินทา“นายหญิง เหตุใดข้าจึงรู้สึกผิดปกติกันนะ?”ป๋ายจื่อที่กลับมาจากโรงครัวหลังจากเข้าไปเตร
