ว่าคนที่ร่ำรวยที่สุดในตำหนักหลิวซินก็คือเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ตรงหน้า
มองดูท่าทางที่เปลี่ยนไปของเด็กน้อย
ชิงหูชะงัก บ่นพึมพำ
“คนที่เจียงหูต่างเอ่ยว่าข้าเป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ แต่ข้าว่าเจ้าเปลี่ยนสีหน้าไวเสียยิ่งกว่าข้าอีก”
“เจ้าพูดอะไรนะ?”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยถามด้วยความสงสัย ชิงหูรีบส่งยิ้มใสซื่อไร้เดียงสา
“ไม่มีอะไร ข้าไม่ได้พูดอะไรเสียหน่อย”
พูดจบเขาก็กระพริบตาใส่หลินเมิ้งหยาปริบ ๆ
เมื่อหลินเมิ้งหยาปรายตามองเขาแล้ว นางตัดสินใจที่จะเมินเฉยต่อจิ้งจอกเจ้าเล่ห์คนนี้
บนถนน เสียงของสาวใช้ทั้งสี่ดังเจื้อยแจ้วดึงดูดคนที่ผ่านไปมามากมาย
โชคดีที่ใบหน้าขึงขังและท่าทางน่าเกรงขามของหลินจงอวี้ทำให้พวกอันธพาลโรคจิตมิกล้าเข้าใกล้พวกนาง
สาวใช้ทั้งสี่ล้วนงดงามโดดเด่น แต่ละคนมีลักษณะแตกต่างกันไป
ไม่นานพวกนางก็กลายเป็นจุดสนใจของคนรอบข้าง
“มีคนจับตามองพวกเราอยู่ พวกเจ้ารีบซื้อหน่อย ซื้อเสร็จแล้วจะได้กลับไปหาพี่สาว”
หลินจงอวี้กระซิบ สายตาชำเลืองมองทางโรงน้ำชาที่พี่สาวของเขาพักผ่อนอยู่
เขาอยากอยู่ข้างกายพี่สาว ทว่าสาวใช้ทั้งสามคือคนที่พี่สาวเอ็นดูมากที่สุด
หากเขาไม่มาคอยเฝ้า เกรงว่าพี่สาวจะต้องลงมาเองแน่
“เจ้าค่ะนายน้อยอวี้ พวกเราดูอีกนิดเดียวก็จะกลับแล้วเจ้าค่ะ”
แม้ป๋ายจีจะอารมณ์ดีแต่ก็มิได้ลืมหน้าที่
นางกระตุกป๋ายจื่อที่เดินเล่นสนุกสนานจนลืมตัว สาวใช้ที่เหลือจึงสงบลง
“นายน้อย อยู่ๆ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งอยู่รอบๆ พ
