ว
ค่ารักษาในการถอนพิษและการขายยามีมากพอที่จะทำให้กลุ่มสามสหายดำเนินไปได้อย่างไม่ติดขัด
ยิ่งไปกว่านั้น พวกนักฆ่าแห่งเจียงหูยังมิขัดสนเรื่องเงินทอง
แต่ถ้าไม่มีพวกเขา แล้วนางจะมีเงินได้อย่างไร?
“ข้าเข้าใจแล้ว นายหญิงโปรดวางใจ หยุนจู๋จะสร้างกลุ่มสามสหายขึ้นมาให้จงได้ แต่นายหญิงได้โปรดกำหนดวันเข้าไปที่กลุ่มสามสหายด้วยเถิด ท่านเองก็รู้ว่าตำหนักของท่านมิสามารถเข้ามาได้ง่ายๆ”
หลินเมิ้งหยารู้ หยุนจู๋กำลังพูดถึงการคุ้มกันจากเย่
เย่ไม่เคยเข้ามาแอบฟัง แต่ทุกครั้งที่มีคนย่างกรายเข้ามา เขาจะจับตามองไม่คลาดสายตา
หากปล่อยให้หยุนจู๋เข้าออกที่นี่ได้อย่างอิสระ วันใดวันหนึ่งความจะต้องแตกอย่างแน่นอน
ดังนั้นนางจึงควรกำหนดวันเพื่อเข้าไปจัดการเรื่องกลุ่มสามสหาย
“ทุกวันที่หนึ่งและสิบห้าข้าจะไปที่กลุ่มสามสหาย จำเอาไว้ว่าอย่าได้พูดถึงตัวตนของข้าให้ใครฟังเป็นอันขาด ตอนนี้ถือว่าเจ้าเป็นหัวหน้ากลุ่มแล้ว”
หลินเมิ้งหยารู้ดีว่าตนเองมิใช่หัวหน้าที่มีความสามารถ
ฉะนั้นจึงควรปล่อยให้คนมีความสามารถจัดการ
หยุนจู๋พยักหน้ารับ สนทนากับหลินเมิ้งหยาอีกสองสามประโยคก่อนจะเร้นกายหายไป
หลินเมิ้งหยาเปิดหน้าต่าง สายลมเย็นอ่อนๆ พัดโชยเข้ามากระทบร่าง นางซุกตัวในผ้าห่ม
ช่วงนี้ชีวิตของนางมีแต่เรื่องน่าตื่นตระหนกตกใจ
มีคนต้องการทำร้ายนางทั้งต่อหน้าและลับหลัง
“ระวังอากาศเย็น”
ภายใต้แสงจันทร์ ร่างหนึ่งเดินเข้ามาเกิดเป็นเงาทาบทับ
เส้นผมตร
