ามิกล้ากระทำการอุกอาจหรอกเพคะ เหตุเพราะมีคนจับตามองนางมากมาย บางทีพระสนมเต๋อเฟยอาจจะจับไข้หนาวสั่นจริงๆ ว่าแต่พระองค์ได้อ่านรายงานการจับชีพจรของพระสนมเต๋อเฟยหรือไม่เพคะ?”
หลงเทียนอวี้พยักหน้า เขาส่งคนไปตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว
ในบันทึกเล่มนั้นเขียนอาการไว้อย่างชัดเจนว่าเป็นอาการจับไข้หนาวสั่น
อีกทั้งยังเขียนไว้อย่างดี ไร้จุดผิดสังเกต
“เช่นนั้นรอก่อนเถิดเพคะ ท่านอ๋องได้โปรดทำใจให้สบาย แม้เกิดเรื่องอันใดขึ้นมาจริงแต่เหนียงเหนียงก็หาใช่คนที่จะถูกกำจัดได้ง่ายๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา วิธีการเอาตัวรอดของเหนียงเหนียงมิธรรมดาเลย”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยปลอบเสียงอ่อน ทว่าหัวใจของนางก็ยังมิอาจสลัดความเป็นห่วงทิ้งไปได้
ฮองเฮา…ผู้หญิงที่ยอมอยู่ใต้คนผู้เดียวแต่อยู่เหนือคนนับหมื่น
ตอนนี้นางกุมอำนาจสูงสุดของต้าจิ้นเอาไว้
ทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับฮองเฮา หลินเมิ้งหยารู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ
มีเพียงฮองเฮาเท่านั้นที่สามารถทำให้นางหายใจติดขัดได้
ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาเลย
“ตั้งแต่ข้าจำความได้ หมู่เฟยต้องเสียสละเพื่อข้าอย่างมากมาย”
มิรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในค่ำคืนนี้ หลงเทียนอวี้จึงเผยความในใจให้หลินเมิ้งหยาได้ร่วมรับรู้
บางทีอาจเพราะความเงียบสงัดยามค่ำคืน คนเข้มแข็งเช่นเขาจึงเผยความอ่อนแอออกมาให้เห็น
หรือบางทีอาจจะเพราะภายในจวนอันแสนกว้างขวางยิ่งใหญ่นี้ มีเพียงนางที่เข้าใจความรู้สึกกังวลของเขาที่มีให้ก
