ับหมู่เฟย
หวนนึกถึงความทรงจำในอดีต หลังจากเอ่ยประโยคแรกแล้ว เขาจึงเริ่มเล่าเรื่องราวที่เคยประสบพบเจอต่อ
“หลังจากถวายตัวเข้าวัง พระนางได้ขึ้นเป็นพระสนมกุ้ยเฟยเพียงหนึ่งเดียว เมื่อคลอดข้ามาออกมา เสด็จพ่อตั้งความหวังไว้กับข้ามาก บางทีอาจจะตั้งแต่ตอนนั้นที่ฮองเฮาและไท่จื่อเกลียดชังข้า”
หลินเมิ้งหยานั่งฟังเงียบๆ เรื่องราวที่เกิดขึ้นในวัง นอกจากเจ้าตัวก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ดี
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับรู้สึกว่ามีบางสิ่งบางอย่างผิดปกติ
พระสนมเต๋อเฟยกับองค์ชายหลิงหนานเคยมีความหลังด้วยกันมาก่อน แม้ฮ่องเต้จะใจกว้างสักเพียงไหน แต่ก็ไม่มีทางมองข้ามเรื่องนี้ไปได้
แต่เท่าที่ฟังจากปากของพระสนมเต๋อเฟยและหลงเทียนอวี้ นางรู้สึกว่าฮ่องเต้รักและเอ็นดูพวกเขามากจริง ๆ
ตกลงเกิดอะไรขึ้นในตอนนั้นกันแน่?
“ท่านอ๋องอย่ากังวลพระทัยไปเลยเพคะ”
เคยมีใครสังเกตมาก่อนหรือไม่? ทุกครั้งที่หลงเทียนอวี้รู้สึกกระวนกระวาย มือของเขามักจะกำแน่นเสมอ
หลินเมิ้งหยายื่นนิ้วมือเรียวยาวเข้าไปกอบกุมฝ่ามือที่กำลังกำหมัดแน่นบนโต๊ะของหลงเทียนอวี้
ความเย็นชืดจากกำปั้นทำให้นางรู้สึกเจ็บปวด
ชายผู้นี้สร้างกำแพงขึ้นจากความเย็นชา
แต่ไหนแต่ไรมิเคยมีใครสังเกตเลยว่าด้านหลังของกำแพงแห่งความเย็นชาคือจิตใจอันแสนอ่อนโยน
ความอบอุ่นส่งผ่านจากฝ่ามือไปยังหัวใจ
หลงเทียนอวี้ผินหน้ามาก่อนจะได้เห็นรอยยิ้มอ่อนหวานแสนอบอุ่นของหลินเมิ้งหยา
“พระองค์จะต้องสามารถช่วย
