ลับปฏิเสธ
“ท่านพ่อ ท่านแม่ นี่คือตำหนักหลิวซินที่พระชายาอวี้ประทับอยู่ ปกติข้าทำงานอยู่ที่นี่”
ใบหน้าของป๋ายจีเผยความภาคภูมิใจอย่างเห็นได้ชัดขณะกำลังอธิบายให้พ่อและแม่ของนางฟัง
คนชราทั้งสองเดินตามนางเข้าไป พวกเขาเห็นห้องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ซึ่งประดับตกแต่งไว้อย่างสวยงาม
“สวัสดีเจ้าค่ะท่านพ่อมู่ ท่านแม่มู่ นายหญิงอยู่ด้านใน เชิญเจ้าค่ะ”
เพียงเดินผ่านประตูเข้ามา สาวน้อยใบหน้ากลมกลึงยืนรออยู่แล้ว
คล้ายกับป๋ายจี เพียงแต่เด็กกว่าเท่านั้น
ท่าทางอ่อนโยนและเป็นมิตร ไร้ซึ่งความใจดำอำมหิต
ความวิตกกังวลของทั้งสองเริ่มคลายลง เจ้านายที่สามารถสั่งสอนสาวใช้ให้มีท่าทางเช่นนี้ได้ย่อมจะต้องเป็นคนมีเมตตาอย่างแน่นอน
ป๋ายจีและป๋ายจื่อนำทางทั้งสองเข้าไปในห้องหลัก
เพียงแง้มประตูออก กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเหมยเซียงก็ระเหยฟุ้ง
สายตาเหลือบเห็นหญิงสาวหน้าตางดงาม นางยกยิ้มมุมปาก สวมชุดสีเหลืองเปลือกไข่นั่งอยู่บนตั่ง
งดงามกว่าภาพวาดหลายเท่าตัว
ทั้งสองรีบคุกเข่าลงทำความเคารพ
“ถวายคำนับเหนียงเหนียง ขอให้พระชายาอายุยืนหมื่นปี”
ใบหน้าแดงก่ำ คุกเข่าบนพื้น มิยอมเงยหน้า
จวนขององค์ชายล้วนใช้แต่ของดีมีราคา ขนาดพื้นยังเป็นไม้ชั้นเลิศ
แม้พวกเขาจะสวมชุดใหม่มา แต่ก็ยังกังวลว่าจะทำให้พื้นเลอะเทอะเปรอะเปื้อน
“ทั้งสองท่านรีบลุกเถิด ป๋ายจี ป๋ายซู พยุงนั่งเร็วเข้า”
เสียงอ่อนหวานดั่งเทพธิดาดังขึ้น
จากนั้น นอกจากลูกสาวของตนเอง ยังมีสาวใช
