ึงใส่ธนบัตรเข้าไปเพียงสามร้อยยี่สิบใบเท่านั้น ธนบัตรหนึ่งร้อยยี่สิบใบนำไปเปลี่ยนเป็นหนึ่งใบเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ส่วนที่เหลือข้าเลือกผ้าสองสามแบบ แม้จะดูไม่แพงมาก แต่ก็เหมาะกับคุณหนูรองมากเจ้าค่ะ”
เพียงเปิดกล่องเล็กออกดู นางก็ได้เห็นเงินและผ้าเต็มกล่อง
“ลำบากเจ้าแล้ว”
หลินเมิ้งหยาหัวเราะ ในนั้นมีทั้งแก้วแหวนเงินทองมากมาย
ทรัพย์สินของนางทุกอย่างล้วนมีป๋ายซ่าวเป็นผู้ดูแล
สาวใช้คนนี้รู้ว่าหลินเมิ้งหยาเอ็นดูเยว่ฉีมากจึงเลือกของที่งดงามให้
หากบอกว่านี่คือหีบสมบัติก็ไม่แปลกอะไร
อย่างน้อยก็มากเพียงพอสำหรับเยว่ฉีก่อนจะออกเรือน
“ข้ามิได้ลำบากอันใดเลยเจ้าค่ะ เพียงแค่ยืมดอกไม้มาไหว้พระเท่านั้น ข้ายังกังวลว่านายหญิงจะดุว่าข้าดูแลข้าวของไม่เป็นอยู่เลยเจ้าค่ะ”
ป๋ายซูหัวเราะออกมาเบาๆ นับตั้งแต่วันที่ป๋ายซูเข้ามาดูแลห้องเก็บของเล็ก หลินเมิ้งหยาพบว่านางบันทึกบัญชีได้อย่างละเอียดจนน่าอัศจรรย์
เกรงว่าต่อจากนี้ไปสาวใช้คนนี้จะต้องกลายเป็นมหาเศรษฐีอย่างแน่นอน
“จริงสิ ครอบครัวของเจ้าก็น่าจะมาถึงแล้วใช่หรือไม่ป๋ายจี”
ยืนอยู่ข้างกายหลินเมิ้งหยา ป๋ายจีพยักหน้า
“มาแล้วเจ้าค่ะ ข้าจัดที่พักให้พวกเขาทางด้านหลังสวน เมื่อมีคนเข้ามาถาม ข้าสั่งให้พวกเขาตอบว่านำของมามอบให้นายหญิงแทนความเมตตากรุณาที่นายหญิงมอบให้เจ้าค่ะ”
ช่วงนี้ค่อนข้างยุ่ง ดังนั้นนางเกือบจะลืมเรื่องแผนการเป็นเศรษฐีของตนเอง
เมื่อลองครุ่นคิดดูแล้ว นอกจ
