เมิ้งหยากับเขาไม่ธรรมดาเลย
นางจึงเคารพชิงหูด้วยเช่นกัน
หรืออาจจะพูดว่า…นางกลัวก็ได้
“เฮ้อ ก็ได้ ก็ได้ ข้าจะทำให้เจ้าแพ้หมดหน้าตักเลย”
ชิงหูหยอกด้วยน้ำเสียงหยิ่งยโส ก่อนจะควักกระเป๋าเงินออกมาวางไว้บนโต๊ะอย่างไม่ลังเล
หลินเมิ้งหยากลับมาทันได้เห็นป๋ายจื่อกับหลินจงอวี้ฉีกยิ้มชั่วร้ายและพากันหยิบกระเป๋าเงินของชิงหูไป
“สบายใจได้ สิ่งที่เขามีก็แค่…เงิน”
หลินเมิ้งหยาส่งสายตาดูแคลนไปทางชิงหู ในบรรดาคนที่นี่นอกจากหลินจงอวี้แล้วชิงหูคือคนที่ร่ำรวยที่สุด
ชิงหูแสร้งทำท่าทางเสียใจและตำหนิหลินเมิ้งหยา
“เจ้าคนไร้หัวใจ เงินของข้าถูกเจ้าถลุงไปหมดแล้วมิใช่หรือ”
ทั้งที่เขาล้อเล่นแต่เพียงเท่านั้น ทว่าหลินเมิ้งหยากลับเจ็บปวดใจขึ้นมา
เยว่ฉีเองก็รู้สึกหมดอารมณ์นางจึงขอถอนตัว
“คุณหนูรอง นี่คือของที่พี่สาวท่านทิ้งเอาไว้ให้ มาดูเถิดเจ้าค่ะ”
ป๋ายซูถือกล่องใบเล็กเข้ามาภายในห้อง นอกจากป๋ายจื่อกับเยว่ฉีที่ถูกปกปิดความลับเอาไว้แล้ว คนอื่นก็ร่วมมือกันแสดงละคร
“ไอหยา ของพวกนี้…ของพวกนี้แพงมาเกินไป พี่หลิน ข้าว่าเก็บเอาไว้ที่ท่านเถิด ข้ากลัวว่าหากข้านำกลับบ้าน เกรงว่าจะถูกคนเหล่านั้นแย่งไปเสียเปล่าๆ”
เยว่ฉีมองดูทรัพย์สมบัติในกล่อง ใบหน้านวลเคร่งขรึมลงไป
นับตั้งแต่วันที่พี่สาวจากไป อนุภรรยาทั้งสองได้ย้ายเข้ามา
ท่านพ่อเปลี่ยนไปกลายเป็นคนไม่เอาอ่าว ทุกคืนวันเอาแต่ร่ำสุรา
ท่านแม่เองก็เปลี่ยนไป ไม่รักและเอ็นดูนางเหมือนก่
