“ถามเขาสิ”
ชิงหูโบ้ย พร้อมบ่ายหน้าไปทางหลงเทียนอวี้
อันที่จริงชิงหูรู้สึกไม่พอใจฟู่จวินในนามของหลินเมิ้งหยาคนนี้เสียเท่าไร
หลินจงอวี้หันขวับไปทางหลงเทียนอวี้ นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องเขาเพื่อเค้นเอาคำตอบและความรับผิดชอบ
“ข้า…ข้าปกป้องนางไม่ดีเอง”
หากหลงเทียนอวี้ปัดความรับผิดชอบ คาดว่าชิงหูกับหลินจงอวี้จะต้องผลัดกันเค้นหาคำตอบจากเขาไม่หยุดหย่อนอย่างแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้นเขามิใช่คนที่จะหาข้ออ้างเพื่อปกปิดความผิดของตนเอง
ขณะที่อยู่วังหลวงคนที่หลินเมิ้งหยาสามารถพึ่งพาได้มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น
ดังนั้นความเจ็บปวดที่นางได้รับในคราวนี้ย่อมเป็นความผิดของเขา
“ครั้งนี้ไม่เป็นไร แต่ถ้าหากคราวหน้าท่านยังไม่อาจปกป้องพี่สาวของข้าได้ ข้าจะพาพี่สาวไปจากที่นี่และปกป้องนางเอง”
ทั้งที่เป็นเด็กหนุ่มอายุยังน้อย ทว่าใบหน้ากลับมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว
หลงเทียนอวี้หรี่ตาลงมองดูเด็กหนุ่มตรงหน้า
แม้เขาจะยังไม่เติบโตเป็นชายหนุ่มเต็มตัวแต่เด็กคนนี้กลับมีความเป็นผู้ใหญ่อย่างชัดเจน
เหตุใดคนที่อยู่ข้างกายหลินเมิ้งหยาจึงมิใช่คนธรรมดาเลย?
“วางใจเถิด จะไม่มีครั้งหน้าอีก”
ไม่เพียงตบปากรับคำหลินจงอวี้ แต่ยังเสมือนเป็นการสัญญากับหลินเมิ้งหยา
นางช่วยเหลือเขามามากมาย เขาเองก็ควรจะดูแลนางให้ดี
“หวังว่าท่านจะทำในสิ่งที่พูดออกมาได้!”
หลินจงอวี้จ้องหน้าหลงเทียนอวี้อยู่นานความเย็นชาในดวงตาของเขาค่อยๆ จางหายไป
หลินจงอวี้เข้าไปยืนข้างเตี
