ักจะยั่วยุอารมณ์ของอาจารย์ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะไม่รู้สึกขุ่นเคือง
เดินออกจากคุกใต้ดินกลับไปยังตำหนักหลิวซิน เพียงเดินผ่านประตู เสือน้อยและหมาป่าน้อยก็รีบวิ่งเข้ามาหา
เหตุเพราะมือของนางได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นจึงต้องอยู่ห่างจากสัตว์เลี้ยงทั้งสอง
หากพวกมันกัดโดนมือของตนเองล่ะก็ ที่นี่ไม่มีวัคซีนป้องกันให้ฉีดเสียด้วย
โชคดีที่พวกมันถูกหลินเมิ้งหยาเลี้ยงด้วยอาหารสัตว์และไม่ได้กินเนื้อ
ดังนั้นพวกมันจึงไม่สนใจกลิ่นเลือด
แต่กลับเข้ามาออดอ้อนเพื่อต้องการให้นางอุ้ม
ทว่านางกลับแสร้งทำท่าทางไม่เข้าใจ
เมื่อเป็นเช่นนี้หลายครั้งเข้า สัตว์เลี้ยงฉลาดเฉลียวทั้งสองจึงรู้ได้ทันทีว่านางกำลังคิดอะไร พวกมันจึงพยายามคลอเคลียอยู่ที่ปลายเท้าของหลินเมิ้งหยา
“พี่หลิน ข้าได้ยินมาว่าท่านได้รับบาดเจ็บ เป็นอะไรมากหรือไม่?”
คิดไม่ถึงเลยว่าคนที่เดินตามหลังเจ้าสองแสบมาติดๆ จะเป็นเยว่ฉีที่ไม่ได้เจอกันมานาน
หลังจากผ่านเหตุการณ์เหล่านั้น นางเป็นฝ่ายขอกลับบ้านสกุลเยว่เอง
เมื่อหลินเมิ้งหยามิอาจโน้มน้าวนางได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงแอบส่งสัญญาณเตือนเรื่องฮูหยินเยว่
ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้เข้าใจหรือไม่
“ที่ข้ามาก็เพราะมีข่าวดีจะบอกท่าน”
