่อู๋เฉินออก? ท่านอาจารย์ เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้หรอก”
หลินเมิ้งหยารู้จักป๋ายหลี่อู๋เฉินดี อันที่จริงเขากับป๋ายหลี่รุ่ยไม่ใช่ไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อกัน
แต่ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะป๋ายหลี่อู๋เฉินวางแผนใช้งานลุงของตัวเอง
ยังมีสิ่งไหนอีกบ้างที่เขาทำไม่ได้?
“สกุลป๋ายหลี่จะถูกทำลายลงเพราะข้าไม่ได้!”
ป๋ายหลี่รุ่ยแสดงความเด็ดเดี่ยว ระหว่างเขากับป๋ายหลี่อู๋เฉินจะต้องมีคนอยู่ในสนามรบคราวนี้เพียงคนเดียวเท่านั้น
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาจะต้องเก็บสายเลือดของวงศ์ตระกูลเอาไว้หนึ่งคน
“ข้าขอโทษ ข้าคงมิอาจช่วยท่านพูดเรื่องนี้ได้”
นานกว่าหลินเมิ้งหยาจะเอ่ยตอบ
ป๋ายหลี่อู๋เฉินไม่พอใจนางมานานแล้ว
หากนางไปพูดเช่นนั้น คาดว่าเจ้านั่นจะต้องคิดว่านางโน้มน้าวป๋ายหลี่รุ่ยอย่างแน่นอน
นางมิอาจยอมตกอยู่ในน้ำที่ตนเองมิอาจแหวกว่ายขึ้นมาได้
“เจ้านี่หนา! เหตุใดจึงฉลาดเหมือนลิงถึงเพียงนี้ ช่างเถิด ข้าจะไปพูดเอง จริงสิ ช่วงนี้เจ้าอย่าเพิ่งมาที่นี่ ข้าจะดูแลฮูหยินหวังเอง เจ้าไปรักษาอาการบาดเจ็บของเจ้าก่อนเถิด”
สุดท้ายหลินเมิ้งหยาก็ถูกป๋ายหลี่รุ่ยไล่ออกจากห้องหิน
วันนี้ป๋ายหลี่อู๋เฉินไม่อยู่ที่นี่
มิเช่นนั้นพวกเขาจะต้องปะทะฝีปากกันอีกแน่
แม้จะไม่รู้ว่าท่านอ๋องขอร้องอะไรท่านอาจารย์ แต่ดูเหมือนท่านอาจารย์จะไม่อยากทำ
นางรู้ดีว่าการที่ท่านอาจารย์ตอบตกลง มิเพียงเพราะป๋ายหลี่อู๋เฉินแต่ยังเพราะตัวนางเอง
หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด ทุกครั้งนางม
