อาไว้
หลินเมิ้งหยาชะงัก ก่อนจะตอบ
“ท่านอาจารย์ มือของข้าเปื้อนเลือดมานานแล้ว”
นับตั้งแต่วันที่ย้อนอดีตกลับมา มือของนางมิใสสะอาดอีกต่อไป
ป๋ายหลี่รุ่ยยังคงหันหลังให้หลินเมิ้งหยาก่อนจะถอนหายใจ
“เด็กโง่ คนที่มือเปื้อนเลือดสักวันหนึ่งจะต้องถูกโลกใบนี้ทอดทิ้ง ตอนนั้นพิษที่ข้าสร้างร้ายแรงยิ่ง ข้าฆ่าคนตายมากมายนับไม่ถ้วน สุดท้ายจุดจบของข้าก็เป็นเช่นนี้ ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องเป็นเหมือนกันกับข้า”
เห็นได้ชัดว่าป๋ายหลี่รุ่ยกำลังนึกเสียใจถึงการกระทำที่ผ่านมา
ทว่าหลินเมิ้งหยามิอาจหยุดได้
“ท่านอาจารย์ เส้นทางของท่านกับข้าไม่เหมือนกัน ข้าทำเพื่อปกป้องคนสำคัญของข้า ข้าไม่อาจปล่อยคนเหล่านั้นไปได้ แต่ไหนแต่ไรมา ศึกชิงบัลลังก์เหล่านี้ล้วนแปดเปื้อนไปด้วยเลือด”
นางไม่เคยนึกเสียใจทีหลัง สุดท้ายโลหิตสีแดงก็ชโลมอาบมือของนาง
เพื่อตนเอง เพื่อสกุลหลิน เพื่อหลงเทียนอวี้
นางทำได้เพียงเท่านี้ เหตุเพราะแท้จริงแล้วชีวิตนี้มิใช่ของนางแต่ต้น
“เฮ้อ ดูเหมือนพวกเราอาจารย์และศิษย์จะไม่สามารถหลีกเลี่ยงโชคชะตาของตนเองได้ ช่างเถิดนังหนู เจ้าจงกลับไปบอกหลงเทียนอวี้ว่าข้าตกลงยอมรับคำขอของเขา เงื่อนไขคือจะต้องให้ป๋ายหลี่อู๋เฉินออกจากการสู้รบในคราวนี้”
คำพูดของอาจารย์ทำให้หลินเมิ้งหยาตกตะลึงเล็กน้อย
แต่ก่อนไม่ว่าป๋ายหลี่อู๋เฉินจะร้องขออย่างไรท่านอาจารย์ก็ไม่เคยรับปาก
เหตุเพราะการเข้าร่วมในศึกชิงบังลังก์หาใช่เรื่องดี
“ให้ป๋ายหลี
