ขอ..ขออภัยเพคะ หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจ…”หลินเมิ้งหยาส่งเสียงแผ่ว นางอยากจะมุดหน้าลงดินให้รู้แล้วรู้รอด“ไม่เป็นไร มือของเจ้าบาดเจ็บได้อย่างไร?”คิ้วของหลงเทียนอวี้ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย การได้เห็นพระชายาที่มักจะมีท่วงท่าสง่างามอยู่เป็นนิจกลายเป็นสาวน้อยขี้อาย ทำให้หลงเทียนอวี้รู้สึกเหมือนได้พบเจอประสบการณ์แปลกใหม่เขาเปลี่ยนหัวข้อการสนทนา เอื้อมจับมือนางมาวางแนบบนท่อนขาของตนเองเพื่อไม่ให้มือของนางถูกกระแทกอีก“คุณหนูหวังต้องการสังหารหม่อมฉัน แต่หม่อมฉันยื่นมือเข้าไปรับมีดเอาไว้เพคะ”ความรู้สึกสับสนปรากฏขึ้นในดวงตาของหลงเทียนอวี้เหตุใดนางจึงเด็ดเดี่ยวเช่นนี้?ยากที่จะนึกภาพหญิงสาวซึ่งไร้วิทยายุทธ์ขณะถูกมีดฟันลงมา แต่นางกลับยื่นมือเข้าไปรับมีดของศัตรูเอาไว้ต่อให้เป็นเขาเองที่ต้องเจอเรื่องนี้ก็คงไม่สงบนิ่งได้เช่นนาง“ศพนิรนามที่ไร้ผิวหนังคือ…”“องค์หญิงหมิงเยว่เพคะ นางกับคุณหนูหวังร่วมกันวางแผนทำร้ายหม่อมฉัน”สุดท้ายพวกนางคงคิดไม่ถึงว่าจะต้องจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของหลินเมิ้งหยา“คิดจะทำร้ายผู้อื่นก็ควรคิดเอาไว้ด้วยว่าจะโดนผู้อื่นทำร้ายกลับ นางสมควรตายแล้ว แต่เจ้าใช้วิธีไหนสังหารนางกัน?”ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง บางทีหลินเมิ้งหยาอาจจะมิได้ลงมือเองทั้งหมดนางเป็นเพียงหญิงสาวอ่อนแอบอบบางคนหนึ่ง อีกทั้งมือยังได้รับบาดเจ็บแม้ป๋ายซูจะมีวิทยายุทธ์แต่ก็หาใช่คนใจดำอำมหิตดังนั้นหลงเทียนอวี้จึงสงสัยเป็นอย่างมากหลินเ
