มิ้งหยาครุ่นคิดก่อนจะหยิบของบางอย่างออกมาขวดทรงกลมขนาดเล็กไม่ต่างจากขวดแป้งที่หญิงสาวใช้ประหน้าหากมิบรรจุไว้เช่นนี้เกรงว่าคงมิอาจนำเข้าวังหลวง“นี่คือยาพิษเลาะเนื้อลอกหนังเพคะ ท่านอาจารย์ป๋ายหลี่รุ่ยเป็นผู้คิดค้นขึ้นมา หากของสิ่งนี้สัมผัสถูกผิวกายของมนุษย์จะทำให้เกิดอาการคันจนถึงกระดูก พิษชนิดนี้จะแทรกซึมไปทั่วทุกอณูรูขุมขนจึงทำให้ผู้ถูกพิษเสียสติ เมื่อองค์หญิงหมิงเยว่ถูกพิษชนิดนี้เข้า นางจึงเกิดอาการคลั่งและเฉือนเนื้อตัวเองออกเพคะ”เอื้อนเอ่ยสรรพคุณของยาพิษด้วยท่าทางสงบนิ่ง ดวงตาของหลินเมิ้งหยาไร้ซึ่งความโอ้อวดราวกับว่าของชิ้นนี้เป็นเพียงยาพิษธรรมดาแต่เพียงเท่านั้นหัวใจของหลงเทียนอวี้บีบเข้าหากัน ของที่สามารถทำให้มนุษย์เสียสติจนเฉือนผิวหนังของตนเองทิ้งจะต้องร้ายแรงขนาดไหนกัน“ยาชนิดนี้ถอนพิษง่ายหรือไม่?”หลงเทียนอวี้รับขวดเล็กขวดนั้นมาด้วยความระมัดระวัง มองสำรวจเล็กน้อยแต่มิได้เปิดออกหลินเมิ้งหยาพยักหน้า“ใช้น้ำล้างก็เพียงพอแล้วเพคะ แม้ยาชนิดนี้จะรุนแรงแต่มิอาจทนน้ำได้”นี่จึงเป็นสาเหตุที่นางยอมพกติดตัวเพื่อป้องกันตัวเองหากทำร้ายคนผิดเข้าเพียงใช้น้ำล้างก็เพียงพอแต่ของแบบนี้อย่าให้คนอื่นรับรู้จะดีเสียกว่า“เพราะเหตุนี้หมิงเยว่จึงกระโดดลงน้ำ แม้นางจะไม่ได้เจ็บปวดจนตาย แต่นางกลับจมน้ำตาย”หลงเทียนอวี้ครุ่นคิด ก่อนจะส่งขวดคืนหลินเมิ้งหยาทว่าหลินเมิ้งหยากลับดันออก“หม่อมฉันรู้ว่าท่านอ๋องเป็นยอด
