อช่วยหลินเมิ้งหยาหมิงเยว่ไม่เคยคิดจะปล่อยหลินเมิ้งหยาไปนางยกดาบขึ้น ก้าวไปข้างหน้า“เจ้าต้องสัญญากับข้า หากฆ่าข้าแล้ว เจ้าต้องปล่อยคนของข้าไป”หลินเมิ้งหยาจ้องหมิงเยว่เขม็ง หมิงเยว่ไม่ลังเลเลยที่จะพยักหน้าลงแต่พวกนางรู้ดี วันนี้ไม่ใช่เวลาตายของพวกนางแต่คนที่จะต้องตายคือหมิงเยว่“ป๋ายซู หลบ!”ในช่วงเวลาสำคัญหลินเมิ้งหยาผลักป๋ายซูออกหมิงเยว่แค่นหัวเราะเสียงเย็น เตรียมแทงดาบทว่านางคิดไม่ถึงเลยว่ารอยยิ้มมีเลศนัยจะปรากฏบนใบหน้าของหลินเมิ้งหยาวินาทีต่อมาหลินเมิ้งหยาหยิบผงสีขาวซัดใส่หมิงเยว่ป๋ายซูรีบดึงตัวหลินเมิ้งหยาออก ผงสีขาวเหล่านั้นจึงฟุ้งกระจายอยู่บนร่างของหมิงเยว่เพียงผู้เดียว“นี่มันอะไรกัน? เจ้าทำอะไรข้า?”หมิงเยว่รีบขยับตัวหนี ปัดผงสีขาวที่ติดตามร่างกายออกเป็นพัลวันดวงตาของนางเบิกกว้าง จ้องหน้าหลินเมิ้งหยาเขม็ง“คิดจะจัดการฆ่า? เจ้ายังกล้าพูดประโยคนี้ออกมาอีกหรือ? ข้าจะบอกเจ้าให้ เจ้าอย่าตกใจไปล่ะ ไม่อย่างนั้นพิษที่อยู่บนร่างเจ้าจะยิ่งรุนแรง”หลินเมิ้งหยาโยนกล่องเล็กๆ ลงบนพื้น แม้จะจ้องมองหมิงเยว่ด้วยความระแวดระวัง ทว่าน้ำเสียงกลับแสดงออกถึงความมั่นใจ“นี่คือพิษอะไร? เจ้าทำอะไรข้า?”คัน….คันจนแทบอยากจะลอกผิวหนังออกมาราวกับว่าทุกอณูรูขุมขนถูกชอนไชอย่างไรอย่างนั้นแม้นางจะเป็นคนแข็งแรงแต่ก็ทนไม่ไหว สุดท้ายจึงโยนดาบลงพื้นและพยายามเกาไปทั่วร่าง“นี่? เป็นเพียงอุปกรณ์ป้องกันตัวเท่านั้น จะบอกความ
