ด”เมื่อเห็นสีหน้าไม่พึงพอใจของหลินเมิ้งหยา หมิงเยว่จึงสารภาพอีกครั้ง“โอ้? พูดมาซิ หากข้าพอใจ ข้าจะมอบยาให้กับเจ้า”ยกยาขวดเล็กขึ้นมา หลินเมิ้งหยาส่ายไปมาเพื่อล่อตาล่อใจหมิงเยว่นิ้วมือกำเข้าหากันแน่นจนเล็บแทงที่ฝ่ามือของตนเองหมิงเยว่ถูกทรมานจนแทบเสียสติ น้ำตารินไหล แม้แต่น้ำมูกก็ไหลตามไม่มีครั้งไหนเลยที่นางจะรู้สึกอับจนหนทางเช่นนี้“ข้าบอก…ข้าบอกแล้ว….ก่อนที่พี่รองจะลงมือกับเยว่ถิง ไท่จื่อส่งรูปของเจ้าให้พี่รองดู ตอนนั้นพี่รองสั่งให้คนไปลักพาตัวเจ้าเพื่อทำให้เจ้ากลายเป็นคนของเขา”เรื่องนี้หลินเมิ้งหยาเดาเอาไว้แล้วสายตาเผยให้เห็นความไม่พึงพอใจ“พูดมา เหตุใดพวกเขาจึงทำร้ายพี่เยว่ถิง”หมิงเยว่ไร้ซึ่งความลังเล“เพราะ…เพราะพวกเขาไม่รู้จะจัดการเจ้าอย่างไร ดังนั้นจึงใช้เยว่ถิงทำลายเจ้า”“ใครเป็นคนคิดเรื่องนี้”“ชายา…ชายารองตู๋กู”หมิงเยว่ร้องออกมา ตอนนี้นางคันทั่วทุกส่วนของร่างกายนางอดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป สติสัมปชัญญะแทบสูญสิ้นคิดไม่ถึงเลยว่าชายารองตู๋กูจะเป็นคนคิดแผนนั้นเป็นแผนการที่โหดเหี้ยมยิ่งนัก พี่เยว่ถิงต้องตายอย่างทรมาน“ยาถอนพิษ…เอา…เอาให้ข้า”หมิงเยว่คันจนทนไม่ไหว เกาทุกส่วนของร่างกายเสมือนมีมดกัดอย่างไรอย่างนั้น“ให้เจ้า ได้ ข้าจะให้ยาถอนพิษแก่เจ้า”หลินเมิ้งหยาโยนขวดนั้นให้หมิงเยว่ แต่คิดไม่ถึงเลยว่ายาขวดนั้นจะว่างเปล่า“เจ้า…เจ้าหลอกข้า”หมิงเยว่ร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง เหตุเพราะความคันดังนั้นนา
