่ละเว้นอย่างนั้นหรือ?”เดินเข้าไปใกล้ ด้วยใบหน้าเย็นชาและเลือดที่กำลังรินไหล หลินเมิ้งหยาจึงดูราวกับเป็นปีศาจ“แม่ของข้า…ถ้าแม่ของข้ารู้ว่าความตายของนางจะทดแทนกันได้ เช่นนั้นนางก็คงยอมตาย แม่…ควรสละชีวิตเพื่อลูกมิใช่หรือ”เพียงได้ยินประโยคนี้แม้แต่หัวใจของหลินเมิ้งหยายังสั่นสะท้านมีคนเคยบอกว่าเสือไม่คิดกินลูกของตัวเอง แต่คุณหนูหวังมีจิตใจวิปริตผิดมนุษย์ เพื่อตนเองแล้วแม้แต่แม่ก็ไม่ต้องการ“จะพากลับไปสอบสวนที่จวนหรือไม่เจ้าคะนายหญิง?”นางมองดูบาดแผลของนายหญิงด้วยความกังวลป๋ายซูอยากจบชีวิตผู้หญิงคนนี้เหลือเกิน“ฆ่าทิ้ง”หลินเมิ้งหยาสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกตัดสินชีวิตของคุณหนูหวังร่างบางที่กำลังขดตัวอยู่ที่มุมห้องเหลือกตาโต ส่งเสียงร้องขอชีวิต“ข้ายังมีเรื่องที่ต้องการจะบอกมีคนต้องการฆ่าเจ้า”มือของป๋ายซูชะงักค้างกลางอากาศหลินเมิ้งหยามองดูคุณหนูหวังรู้สึกลังเลเล็กน้อย“พูดมา ใครต้องการฆ่าข้า?”มองดูตนเอง นางมีโอกาสเอาชีวิตรอดแล้ว คุณหนูหวังเตรียมบอกชื่อผู้อยู่เบื้องหลัง“คนนั้นคือ…อ๊าก…”เลือดสีแดงสดพวยพุ่งขึ้นกลางอากาศ ป๋ายซูรีบกระโดดหลบ ก่อนจะกลับมายืนข้างกายหลินเมิ้งหยา“เจ้า…เจ้า…”คุณหนูหวังไม่อยากจะเชื่อ มองดูหญิงสาวตรงหน้า ดวงตาเบิกโพลง ส่งเสียงเจ็บแค้น“แม้แต่แม่ของตัวเองยังฆ่าได้ คนแบบเจ้าจะมีชีวิตอยู่ไปทำไมกัน”
พระสนมเต๋อเฟยโกรธจนแทบจะขว้างแก้วชาทิ้ง โชคดีที่ชายาหลิงหนานแย่งไปก่อน
“เหนีย
