มแทงหลินเมิ้งหยา“นายหญิง ระวัง!”ปลายมีดพุ่งไปทางดวงตาของป๋ายซูอย่างรวดเร็วแม้นางจะวาดเท้าเตะคุณหนูหวังออกแต่ก็มิช่วยอะไรเลือดสีแดงสดรินไหลจากมือของหลินเมิ้งหยาแต่ไม่มีใครคาดคิดว่าในช่วงเวลาสำคัญ หลินเมิ้งหยามิหวาดกลัว นางใช้มือข้างที่ว่างเปล่ารับมีดของคุณหนูหวังเอาไว้“นายหญิง ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”ป๋ายซูกลัวเหลือเกินว่าหลินเมิ้งหยาจะเป็นอันตราย“ข้าไม่เป็นไร มือได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น”ล้วนมีแต่คนบอกว่านิ้วทั้งสิบเชื่อมกับหัวใจ ทว่ามือที่กำลังกุมมีดเล่มนี้ถูกแทงจนเจ็บปวดไปถึงกระดูกหลินเมิ้งหยาคลายมือออกด้วยท่าทางเย็นชาขณะเดียวกันมีดที่อาบไปด้วยเลือดหล่นลงบนพื้น“ป๋ายซู สะกดจุดที่มือของข้า”ป๋ายซูพยักหน้า นิ้วมือทั้งสองเสมือนไฟฟ้าที่ช๊อตลงบนมือของหลินเมิ้งหยาเลือดที่กำลังรินไหลทำให้มือของนางดูน่ากลัวแต่ที่น่าหวั่นกลัวยิ่งกว่าคือใบหน้าที่ยังคงเฉยชาดังเดิมราวกับว่านางมิเป็นอะไรเลย“เหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนี้?”แรงถีบของป๋ายซูไม่ใช่เบาเลย คุณหนูหวังพยายามลุกขึ้น แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงนอนแบ็บอยู่มุมหนึ่ง มองดูหญิงสาวตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว“ข้า…ข้า…ข้าไม่อยากแต่งกับคนสารเลว เจ้าเป็นชายาอวี้ เป็นลูกสาวของท่านแม่ทัพ เจ้าจะรู้ความเจ็บปวดของข้าได้อย่างไร”มุมปากมีเลือดซึมลูกเตะของป๋ายซูน่าจะทำให้กระดูกของนางหักทว่าหลินเมิ้งหยาไม่รู้สึกสงสารเลยแม้แต่น้อย“เพื่อตัวเจ้าเอง แม้แต่ชีวิตของผู้เป็นแม่ก็ไม
