ลงบนพื้น“ป๋ายซู สะกดจุดที่มือของข้า”ป๋ายซูพยักหน้า นิ้วมือทั้งสองเสมือนไฟฟ้าที่ช๊อตลงบนมือของหลินเมิ้งหยาเลือดที่กำลังรินไหลทำให้มือของนางดูน่ากลัวแต่ที่น่าหวั่นกลัวยิ่งกว่าคือใบหน้าที่ยังคงเฉยชาดังเดิมราวกับว่านางมิเป็นอะไรเลย“เหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนี้?”แรงถีบของป๋ายซูไม่ใช่เบาเลย คุณหนูหวังพยายามลุกขึ้น แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงนอนแบ็บอยู่มุมหนึ่ง มองดูหญิงสาวตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว“ข้า…ข้า…ข้าไม่อยากแต่งกับคนสารเลว เจ้าเป็นชายาอวี้ เป็นลูกสาวของท่านแม่ทัพ เจ้าจะรู้ความเจ็บปวดของข้าได้อย่างไร”มุมปากมีเลือดซึมลูกเตะของป๋ายซูน่าจะทำให้กระดูกของนางหักทว่าหลินเมิ้งหยาไม่รู้สึกสงสารเลยแม้แต่น้อย“เพื่อตัวเจ้าเอง แม้แต่ชีวิตของผู้เป็นแม่ก็ไม่ละเว้นอย่างนั้นหรือ?”เดินเข้าไปใกล้ ด้วยใบหน้าเย็นชาและเลือดที่กำลังรินไหล หลินเมิ้งหยาจึงดูราวกับเป็นปีศาจ“แม่ของข้า…ถ้าแม่ของข้ารู้ว่าความตายของนางจะทดแทนกันได้ เช่นนั้นนางก็คงยอมตาย แม่…ควรสละชีวิตเพื่อลูกมิใช่หรือ”เพียงได้ยินประโยคนี้แม้แต่หัวใจของหลินเมิ้งหยายังสั่นสะท้านมีคนเคยบอกว่าเสือไม่คิดกินลูกของตัวเอง แต่คุณหนูหวังมีจิตใจวิปริตผิดมนุษย์ เพื่อตนเองแล้วแม้แต่แม่ก็ไม่ต้องการ“จะพากลับไปสอบสวนที่จวนหรือไม่เจ้าคะนายหญิง?”นางมองดูบาดแผลของนายหญิงด้วยความกังวลป๋ายซูอยากจบชีวิตผู้หญิงคนนี้เหลือเกิน“ฆ่าทิ้ง”หลินเมิ้งหยาสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกตัดสิน
