งแสดงความอึดอัดสุดท้ายนางทอดถอนหายใจ“หม่อมฉันคิดไม่ถึงเลยว่าท่านพ่อจะเป็นคนไร้ยางอาย หากมิใช่เพราะอาการของท่านแม่ยังมิรู้ว่าจะเป็นหรือตายแล้วล่ะก็ หม่อมฉันคงไม่อยู่ที่บ้านหลังนั้นแล้ว”ยังไม่ทันจะพูดจบคุณหนูหวังก็ส่งเสียงสะอื้นท่าทางของนางน่าสงสารแม้แต่ป๋ายซูยังใจอ่อน“โอ้? ใต้เท้าหวังมีแผนอันใดอย่างนั้นหรือ?”หลินเมิ้งหยาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง คุณหนูหวังก้าวเข้ามาข้างหน้าสองสามก้าว ก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น“ท่านพ่อเอ่ยว่าหากท่านไม่ตาย เช่นนั้นข้าคงต้องแต่งงานกับคนสารเลว”ประโยคที่เอ่ยขึ้นเปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้นคุณหนูหวังที่เคยมีท่าทีน่าสงสาร สายตาพลันแปรเปลี่ยนเป็นอำมหิตจู่ๆ นางชักมีดที่ส่องประกายคมกริบออกมาจากแขนเสื้อ ก่อนจะเตรียมแทงหลินเมิ้งหยา“นายหญิง ระวัง!”ปลายมีดพุ่งไปทางดวงตาของป๋ายซูอย่างรวดเร็วแม้นางจะวาดเท้าเตะคุณหนูหวังออกแต่ก็มิช่วยอะไรเลือดสีแดงสดรินไหลจากมือของหลินเมิ้งหยาแต่ไม่มีใครคาดคิดว่าในช่วงเวลาสำคัญ หลินเมิ้งหยามิหวาดกลัว นางใช้มือข้างที่ว่างเปล่ารับมีดของคุณหนูหวังเอาไว้“นายหญิง ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”ป๋ายซูกลัวเหลือเกินว่าหลินเมิ้งหยาจะเป็นอันตราย“ข้าไม่เป็นไร มือได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น”ล้วนมีแต่คนบอกว่านิ้วทั้งสิบเชื่อมกับหัวใจ ทว่ามือที่กำลังกุมมีดเล่มนี้ถูกแทงจนเจ็บปวดไปถึงกระดูกหลินเมิ้งหยาคลายมือออกด้วยท่าทางเย็นชาขณะเดียวกันมีดที่อาบไปด้วยเลือดหล่น
